نقد «تا پایان روز»: پیوند دو جوان در بلگراد ملتهب

در میان آشوب اعتراضات گسترده دانشجویی در خیابان‌های بلگراد، دو جوان بر اثر یک اقدام شورش‌گونه و نسنجیده به یکدیگر پیوند می‌خورند؛ آن هم در حالی که ایدئولوژی‌های ظاهری‌شان هیچ سنخیتی با هم ندارد. پیش‌فرض فیلم «تا پایان روز» (Until the Day Ends) ساخته‌ی jelena maksimović (Jelena Maksimović)، نویسنده و کارگردان صرب، نوید یک تمثیل سیاسی مرتب و نوعی موعظه‌ی «چرا با هم کنار نمی‌آییم» را می‌دهد.

فراتر از یک تمثیل سیاسی ساده

اما این درام جوانانه‌ی درخشان، خیلی زود از آن کلیشه‌ی آشنا فراتر می‌رود. فیلم به‌جای ارائه‌ی یک پیام ساده‌انگارانه درباره‌ی همزیستی، روی پیچیدگی‌های رابطه‌ی انسانی تمرکز می‌کند. شخصیت‌ها درگیر تنش‌های درونی و اجتماعی خود هستند و مخاطب را به قضاوتی شتاب‌زده دعوت نمی‌کنند.

فضای بلگراد و بازی بازیگران

اعتراضات خیابانی تنها یک پس‌زمینه نیست، بلکه به‌عنوان نیرویی محرک در سراسر اثر حضور دارد. کارگردان با نگاهی دقیق، فضای شهری و نسل جوانی را تصویر می‌کند که میان آرمان‌خواهی و واقعیت‌های تلخ سیاسی گیر افتاده‌اند. بازی‌های طبیعی و باورپذیر بازیگران جوان، به این ارتباطِ ناخواسته عمق و اصالت بخشیده است.

نتیجه‌گیری

«تا پایان روز» اثری است که بدون افتادن در دام شعارزدگی، تصویری انسانی از نسلی ارائه می‌دهد که در میانه‌ی بحران به دنبال معنا می‌گردد. این فیلم برای علاقه‌مندان به سینمای درام و آثار اجتماعیِ شخصیت‌محور، تجربه‌ای تماشایی و تأمل‌برانگیز خواهد بود.