نقد «بین ما»: روایت غم پنهان در قالب تئاتر دبیرستانی

فیلم «بین ما» (Between Us) به کارگردانی شینگو ماتسومورا (Shingo Matsumura) تلاشی صمیمانه اما نه همیشه موفق برای واکاوی سوگی پردازش‌نشده است؛ جایی که زخم کهنه دو خانواده متوسط که زمانی با هم دوست بودند و حالا پس از یک سانحه تلخ در کمپینگ از هم گسسته‌اند، از دریچه غیرمنتظره یک نمایش دبیرستانی سر باز می‌کند. این چهارمین فیلم بلند نویسنده-کارگردان است که برای نخستین بار در بخش رقابتی جشنواره به نمایش درآمد و با نگاهی جاه‌طلبانه اما ناپیوسته، به استقبال بازخوانی رنج مشترک می‌رود.

روایتی از سوگ و فاصله

داستان حول دو نوجوان از دو خانواده می‌چرخد که پس از حادثه‌ای که در جریان یک اردوی کمپینگ رخ داد، از یکدیگر و از والدینشان فاصله گرفته‌اند. فیلم با تمرکز بر این شخصیت‌ها، نشان می‌دهد چگونه غم حل‌نشده سال‌ها بعد همچون سایه‌ای بر روابط طبقه متوسط سنگینی می‌کند. ماتسومورا کوشیده است تا با ظرافت، شکاف میان نسل‌ها و سکوت میان والدین را به تصویر بکشد، بی‌آنکه در دام melodrama بیفتد.

تئاتر به‌مثابه آینه

ایده استفاده از یک تولید نمایشی در باشگاه درام دبیرستان به‌عنوان ابزاری برای مواجهه با گذشته، جسورانه و در عین حال نمادین است. شخصیت‌ها در قالب متن نمایشی، حرف‌هایی را بر زبان می‌آورند که در زندگی واقعی یارای گفتنش را ندارند. با این حال، این تمهید در پرداخت نهایی همواره یکدست عمل نمی‌کند و گاهی از حدس و گمان فراتر نمی‌رود.

نگاهی به کارگردانی و نتیجه

شینگو ماتسومورا در چهارمین اثر بلند خود نشان می‌دهد که دغدغه‌اش فراتر از قصه‌گویی ساده است، اما فیلم تنها در بخش‌هایی از پتانسیل کاملش بهره می‌برد. «بین ما» اثری است که نیت خیر آن مشخص است، اما در اجرا گاهی لنگ می‌زند و نمی‌تواند همواره مخاطب را با خود همراه کند.