بازگشت چیو جیونگ‌جیونگ با ضیافتی حسی در «فوکسی: چهار حکایت از بزم»
چیو جیونگ‌جیونگ (Qiu Jiongjiong) که با نخستین فیلم داستانی بلند خود، «یک نمایش قدیمی جدید» (A New Old Play) برنده جایزه لوکارنو (Locarno) در سال ۲۰۲۱ شد و به‌خاطر فضاهای استودیویی stylized آن تحسین گردید، حالا با اثری تازه بازگشته است. او در دومین تجربه داستانی خود با نام «فوکسی: چهار حکایت از بزم» (Fuxi: Four Tales of Feasting) بار دیگر به صحنه استودیو روی آورده تا ضیافتی حسی و بصری پیش روی مخاطب بگذارد.
ادامه مسیر پس از یک نمایش قدیمی جدید
فیلم «یک نمایش قدیمی جدید» داستان بازیگری را روایت می‌کرد که در دوره‌های پیاپی تاریخ چین نقش‌های گوناگونی را ایفا می‌نمود. این فیلم با استقبال گسترده منتقدان روبه‌رو شد و جایزه معتبر لوکارنو را برای کارگردانش به ارمغان آورد. حالا چیو جیونگ‌جیونگ در «فوکسی: چهار حکایت از بزم» همان شیوه ساختاری و فضای استودیویی را حفظ کرده، اما این بار موضوع را بر محور آشپزی و بزم قرار داده است.
چهار حکایت در قالب یک ضیافت
«فوکسی: چهار حکایت از بزم» همان‌طور که از نامش پیداست، از چهار روایت مجزا تشکیل شده که همگی به نوعی با خوردن، آشپزی و آیین‌های غذایی در بستر تاریخ و فرهنگ چین پیوند دارند. کارگردان بار دیگر از دکورهای صحنه‌ای و نورپردازی کنترل‌شده بهره گرفته تا جهانی نمایشی و در عین حال اپرایی خلق کند که در آن حس چشایی و بویایی نیز به مدد تصویر و صدا به مخاطب القا می‌شود.
بازگشت به صحنه استودیو
استفاده دوباره از محیط استودیو نشان می‌دهد که چیو جیونگ‌جیونگ به سبک بصری امضای خود وفادار مانده است. او نه به لوکیشن‌های واقعی، بلکه به فضای مصنوعی و بازسازی‌شده علاقه دارد تا بتواند با آزادی کامل، رنگ، فرم و حرکت دوربین را در خدمت روایت تاریخی و نمایشی خود درآورد. «فوکسی: چهار حکایت از بزم» در نتیجه بیش از آنکه یک فیلم صرف باشد، یک تجربه سینمایی تمام‌عیار و حسی است که مخاطب را به تماشای بزمی فرا می‌خواند که در آن تاریخ، هنر و غذا در هم می‌آمیزند.
