پاتریک استوارت؛ قلب تپنده تلماسه دیوید لینچ در نقش گورنی هالک
فیلم تلماسه (Dune) به کارگردانی دیوید لینچ در سال ۱۹۸۴ برای یک نوجوان ۱۱ ساله، یک کشف سینمایی عجیب و غریب بود. من بخش کوچکی از رمان فرانک هربرت (Frank Herbert) را خوانده و فهمیده بودم، اما وقتی روی صندلی سالن بزرگ ۷۰ میلیمتری سینمای شوکیس نشستم، جادوی لینچ مرا گرفت. فیلمبرداری فردی فرانسیس (Freddie Francis) مستکننده بود و من هرگز چنین حماسهای ندیده بودم. کتاب متنی دور از دسترس بود، پس من به بازیها چنگ زدم. کایل مکلاکلن (Kyle MacLachlan) در نقش پاول آتریدیز (Paul Atreides) ترسیده و ناآماده که کودتایی قصری به او تحمیل شده بود، برایم باورپذیر بود و من شیفته کشمکش او شدم.
پاتریک استوارت؛ انتخابی ایدهآل برای گورنی هالک
پاتریک استوارت (Patrick Stewart) فقید بعدها با نقش ژان-لوک پیکارد (Jean-Luc Picard) در پیشتازان فضا: نسل بعدی (Star Trek: The Next Generation) به انسانیترین کاپیتان ناوگان ستارهای بدل شد، اما در سال ۱۹۸۴ من شناختی از این بازیگر نداشتم. اگر تلماسه لینچ را بدون پیشزمینه میدیدید، شاید گورنی را یک شرور میپنداشتید. از خلال تکگویی درونی پاول، او نمیفهمید چرا هالک با چنان خشونتی به او حمله میکند. آنها در سپرهای محافظ هستند، اما گورنی دارد نکتهای عینی را منتقل میکند. تیغ او از سد محافظ میگذرد. جنگ نزدیک است و نیروهایی در کارند که میخواهند تو را از معادله حذف کنند. گورنی نمیتواند این را بر زبان بیاورد، اما نیاز دارد پاول زود بزرگ شود؛ بقای او به این بستگی دارد.
مقایسه با تلماسه دنی ویلنوو
فیلمهای تلماسه (Dune) دنی ویلنوو (Denis Villeneuve) یک وعده کامل هستند و من بازی جاش برولین (Josh Brolin) در نقش هالک بهعنوان سربازی وظیفهشناس آتریدیز را دوست دارم. اما در تلماسه لینچ، جایی که هالک استوارت از صحرا بیرون میآید و درمییابد شاگردش پاول هنوز زنده است و آموزههایش را به کار میبندد، این لحظه بسیار پرمایه از آب درآمده است. آیا این به خوبی پیش میرود؟ بله — فیلم لینچ به پایانی پیروزمندانه میرسد چون قرار نبود دنبالهای ساخته شود. شادی استوارت از یافتن پاولِ مکلاکلن، قلب تلماسه لینچ است. او پاول را بهعنوان یک رزمنده بزرگ کرد و این همان چیزی بود که اهمیت داشت. تربیت غمانگیزی بود، اما خاندان آتریدیز خاندانی جنگجو بود. در اینجا قهرمانی وجود ندارد.





