پاتریک استوارت و چالش جدیت در پیشتازان فضا: نسل بعد
پیش از آن‌که پاتریک استوارت (Patrick Stewart) با نقش کاپیتان ژان-لوک پیکارد در «پیشتازان فضا: نسل بعد» (Star Trek: The Next Generation) به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های تلویزیون تبدیل شود، سال‌ها عضو «شرکت سلطنتی شکسپیر» (Royal Shakespeare Company) بود. او بازیگری کلاسیک و بسیار جدی بود که نقش‌های شکسپیری را با وسواس زیاد ایفا می‌کرد. همین جدیت بالا باعث شد در روزهای نخست فیلم‌برداری سریال، از فضای صمیمی و شوخ‌طبعانه همکارانش دل‌زده شود و حتی جلسه‌ای برای توبیخ آن‌ها ترتیب دهد؛ اتفاقی که بعدها به یکی از خاطرات ماندگار و البته عبرت‌آموز او تبدیل شد.
برخورد جدی با شوخی‌های پشت‌صحنه
استوارت در خاطراتش تعریف می‌کند که در فصل نخست سریال، از رفتار برنت اسپاینر (Brent Spiner)، جاناتان فرِیکس (Jonathan Frakes) و دیگر بازیگران که به گمان او کار را جدی نمی‌گرفتند، خشمگین شد. او جلسه‌ای با حضور گروه بازیگران گذاشت و به آن‌ها به‌خاطر بیش‌ازحد شوخی کردن تذکر داد. در این میان دنیس کرازبی (Denise Crosby) به او گفت: «پاتریک، گاهی باید کمی خوش بگذرانیم.» اما استوارت پاسخ داد: «دنیس، ما اینجا برای خوش‌گذرانی نیامده‌ایم.» سپس با عصبانیت صحنه را ترک کرد و درِ کاروان خود را محکم بست.
گفت‌وگوی صمیمانه‌ای که مسیر را عوض کرد
خوش‌بختانه اسپاینر و فرِیکس به دنبال استوارت رفتند و با او گفت‌وگویی دوستانه داشتند. آن‌ها به او یادآوری کردند که مردم برایش احترام زیادی قائل هستند، اما او در قضاوت این موقعیت اشتباه کرده است. استوارت بعدها اعتراف کرد که نتوانسته بود «فضای اتاق را بخواند» و رفتارهای سخت‌گیرانه تئاتر کلاسیک را به دنیای سریال‌های تلویزیونی تحمیل کرده بود؛ در حالی که آن‌ها در حال ساخت یک مجموعه اپیزودیک آمریکایی بودند. او پذیرفت که جمع کردن بازیگران برای سرزنش، راه درستی برای جلب همراهی نبود.
توافقی که به دوستی ماندگار انجامید
در نهایت هر دو طرف کوتاه آمدند. اسپاینر و فرِیکس پذیرفتند که شوخی‌ها باید کمتر شود، و استوارت هم تلاش کرد آرام‌تر باشد. این تفاهم نتیجه داد؛ چرا که او، فرِیکس، اسپاینر و بیشتر بازیگران آن جلسه، هفت فصل در «پیشتازان فضا: نسل بعد» حضور داشتند، در چهار فیلم سینمایی با هم بازی کردند و سال‌ها بعد در فصل سوم «پیشتازان فضا: پیکارد» (Star Trek: Picard) دوباره گرد هم آمدند. در آن زمان فضای فیلم‌برداری کاملاً گرم شده بود و بازیگران اجازه داشتند ۴۵ دقیقه بداهه‌پردازی کنند؛ نشانی روشن از این‌که استوارت بالاخره یاد گرفته بود چگونه در پشت‌صحنه راحت‌تر باشد.
