پاتریک استوارت و تقلیدهای بامزه برنت اسپاینر از او

وقتی هفت فصل تلویزیون، چهار فیلم سینمایی و سه فصل بازگشت دوباره را با کسی کار می‌کنی، نمی‌توانی با او رابطه‌ای خانوادگی پیدا نکنی. این رابطه ممکن است از گرم و صمیمی تا پرتنش متغیر باشد و حتی به جدایی کامل بینجامد، اما خانواده تلویزیونی‌ات را نمی‌توانی انتخاب کنی. این کارگردان انتخاب بازیگر است که می‌تواند انتخاب کند، اما تا زمانی که تماشاگر وجود دارد، تو با همان‌ها گیر افتاده‌ای.

یادبودی برای والتر کونیگ و رابطه‌ای سرد

وقتی والتر کونیگ (Walter Koenig) اوایل همین هفته درگذشت، یادمان افتاد که او رابطه‌ای نسبتاً سرد با همبازی‌اش در «پیشتازان فضا» (Star Trek)، ویلیام شاتنر (William Shatner)، داشت. پس خوب شد که شاتنر یادداشتی تأثیرگذار نوشت، چون می‌دانید، زندگی خیلی کوتاه‌تر از آن است. خوشبختانه زندگی به‌قدری طولانی هست که توانستیم ببینیم برنت اسپاینر (Brent Spiner) بارها و بارها پاتریک استوارت (Patrick Stewart) را با تقلیدی دقیق از همبازی‌اش کمی دست بیندازد. اسپاینر به‌سختی می‌توانست در یک حضور در کنوانسیون یا یک مصاحبه شرکت کند بدون اینکه از او بخواهند تقلیدش از باریتون پرشکوه استوارت را رو کند. این تقلید به سبک وسیع و کاریکاتوری ریچ لیتل (Rich Little) نبود. ظریف، شیک و عمیقاً محبت‌آمیز بود. استوارت آن را دوست نداشت، اما ابزاری بود که اسپاینر و جاناتان فریکس (Jonathan Frakes) با آن همبازی شکسپیرخوانده‌شان را وادار به کمی شل‌شدن می‌کردند.

فقط به اسپاینر گوش کنید که در کامیک‌کان سن‌دیگو (San Diego Comic Con) سال ۲۰۱۶ تقلید استوارت را رو می‌کند (و ببینید شاتنر چطور از تأیید قهقهه می‌زند).

اسپاینر می‌دانست که این درخواست‌ها می‌آیند، پس تماشاگران را وادار می‌کرد که التماس کنند. این نمونه بامزه‌ای از این ماجراست:

برنت اسپاینر از شکنجه دادن پاتریک استوارت از روی عشق لذت می‌برد

یک چاه عمیق و عمیق از شوخی‌های اسپاینر با استوارت وجود دارد و تشویقتان می‌کنم که در آن شیرجه بزنید، چون این روزها به خنده نیاز داریم، اما چند نکته برجسته دیگر هم هست.

تقلید صدا کار سختی است. ممکن است در ذهن خودتان عالی به نظر برسد، اما خیلی زود از واکنش تماشاگرانتان می‌فهمید که آیا به هدف زده‌اید یا نه. این استعدادی کمیاب است که خدایان کمدی مثل ادی مورفی (Eddie Murphy)، دینا کاروی (Dana Carvey) و بیل هیدر (Bill Hader) به آن مسلط شده‌اند. تفاوت تقلید اسپاینر از استوارت این است که الف) او می‌دانست که این کار دوستش را به‌قدر کافی آزار می‌دهد و ب) شکنجه دادن دوستان بخشی از پیوند دوستی است. اسپاینر خودش این را توضیح می‌دهد:

این یکی کمی لرزان است، اما فکر نمی‌کنم اسپاینر هرگز در نقش استوارت صدای بهتری داشته باشد. این یکی واقعاً خنده‌دار است.

و اینجا، مقدمه‌چینی طولانی‌ای برای تقلیدی می‌بینید که در دقیقه ۳:۴۵ می‌رسد، اما باید همه‌اش را ببینید. اسپاینر آشکارا استوارت را می‌پرستید، و همین باعث می‌شد از خودشیفتگی بی‌آزارش لذت ببرد. می‌توانستی حباب ستاره‌بودن استوارت را سوراخ کنی و او (با اکراه) ضربه‌ها را تحمل می‌کرد. او عاشق اجرا بود. عاشق اجراگران بود. یاد گرفت که خودش را دست بیندازد (با کمک ریکی جرویس (Ricky Gervais)). تماشای او لذت‌بخش بود.