انیمیشن بزرگسالان هالیوود سرانجام به جهان واقعی رسید
تام ویتس (Tom Waits) را بیشتر به‌خاطر صدای خاص و مصاحبه عجیبش می‌شناسند که گفته می‌شود الهام‌بخش بازی هیث لجر (Heath Ledger) در نقش جوکر بوده است؛ اما در سال ۲۰۲۶، این خواننده فولک ناگهان بازار کاملاً متفاوتی را تسخیر کرده است. این موسیقی‌دان برنده گرمی، صدای خشن خود را به دو فیلم انیمیشنی تحسین‌شده در سال ۲۰۲۶ قرض داده و در هر دو مورد نقش مکمل کلیدی‌ای را بازی می‌کند که به فیلمی از پیش عالی، عمق بیشتری می‌بخشد.
حضور دوگانه تام ویتس در دو انیمیشن مطرح
نقش برجسته‌تر ویتس امسال، شخصیت «آیرا» (Eyera) با تلفظی شبیه به «آیرا» است؛ همراه فضایی در اثر برد برد (Brad Bird) به نام ری گان (Ray Gunn) که تلفیقی از نوآر و علمی‌تخیلی است. او در حماسه فانتزی استاپ‌موشن جدید استودیو لایکا (Laika) به نام وایلدوود (Wildwood) نیز نقشی به همان اندازه مهم، هرچند با رتبه‌بندی پایین‌تری دارد. وایتس در این فیلم صداپیشگی «ماکسیم» (Maksim)، کایوت دپای شرور و گرسنه‌ای را بر عهده دارد که ارتشی از سگ‌های وحشی را در راستای نقشه شیطانی هدایت می‌کند. (بدون لو دادن داستان فیلمی که هنوز روی پرده است، باید گفت آن نقشه به قتل کودکان مربوط می‌شود.)
بلوغ در روایت و درجه‌بندی سنی
ری گان و وایلدوود یک وجه اشتراک دیگر هم دارند: هر دو انیمیشن‌هایی هستند که به ایده‌های بزرگسالانه می‌پردازند و به‌نظر می‌رسد مخاطب اصلی‌شان بزرگسالان‌اند، نه کودکان خردسال. ری گان به مضامین پیچیده‌ای مثل رابطه جنسی، باج‌گیری و نژادپرستی اشاره می‌کند (موضوع آخر از دریچه آینده‌ای تفکیک‌شده روایت می‌شود که در آن انسان‌ها و فضایی‌ها در جامعه‌ای «جدا اما برابر» زندگی می‌کنند)، هرچند درجه‌بندی PG باعث می‌شود چیزی فراتر از یک بوسه پرشور یا بیمارستانی مخصوص فضایی‌ها نشان داده نشود.
در مقابل، وایلدوود مستقیماً به موضوعات دشواری مثل سوگ و تروما می‌پردازد و با درجه‌بندی PG-13 فضایی برای لحظات واقعی ترس و خشونت فراهم کرده است. وقتی هماورد اصلی در میانه صحنه‌ای عظیم که با بهترین لحظات ارباب حلقه‌ها (The Lord of the Rings) برابری می‌کند، به نبرد یورش برد و بلافاصله یک دشمن انسانی را از گردن زد، چشمان نویسنده از شگفتی گشاد شد. کودکان خردسال احتمالاً با تماشای این فیلم مشکل خواهند داشت.
موج فانتزی بزرگسالانه فراتر از انیمیشن
البته باید روشن کرد که هیچ‌کدام از این دو فیلم برای کودکان نامناسب نیستند. حتی وایلدوود در مقایسه با هرچه کودکان پیش‌تر در یوتیوب (YouTube) دیده‌اند، برای بیشتر مخاطبان کم‌سن‌وسال احتمالاً بی‌خطر است. اما این‌ها فیلم‌هایی هستند که در وهله نخست برای بزرگسالان ساخته شده‌اند؛ اتفاقی که حتی بیش از دو دهه پس از نخستین اسکار هایائو میازاکی (Hayao Miyazaki) برای شهر اشباح (Spirited Away)، هنوز در هالیوود نادر است.
فراتر از انیمیشن، فانتزی به‌طور کلی دوره بزرگسالانه‌تری را تجربه می‌کند. ویکر (Wicker) یک کمدی جنسی با چرخشی فانتزی است (الیویا کلمن (Olivia Coleman) نقش ماهیگیر تنهایی را بازی می‌کند که عاشق مرد جادویی ساخته‌شده از ترکه می‌شود که یک سبدباف محلی برایش ساخته) که نقدهای درخشانی دریافت کرده است. حتی فیلم‌های ترسناک «پینوکیو-ورس» (Pinocchio-verse) در مالکیت عمومی که در آغاز به‌نظر می‌رسید فقط برای پول‌سازی بودند، به فرنچایز محبوب فانتزی تاریک تبدیل شده‌اند؛ پینوکیو آنسترانگ (Pinocchio Unstrung) اوایل امسال اکران شد. در سال ۲۰۲۷، گرتا گرویگ (Greta Gerwig) اقتباس پرهزینه‌اش از نارنیا (Narnia) را رونمایی می‌کند و اگر باربی (Barbie) چیزی را ثابت کرده باشد، این است که گرویگ می‌تواند یک مالکیت فکری محبوب را به داستانی اندیشمند و سرگرم‌کننده با جذابیت گسترده تبدیل کند.
افق پیش‌روی انیمیشن در سال آینده
سال آینده در زمینه انیمیشن به‌طور کلی چندان امیدوارکننده به‌نظر نمی‌رسد. نویسنده برای گاتو (Gatto)، فیلم اورجینال بعدی پیکسار (Pixar) با زیبایی‌شناسی نقاشی دستی هیجان‌زده است و امیدوار است فراتر از دنیای عنکبوتی (Beyond the Spider-Verse) مرزهای فیلم‌سازی را جابه‌جا کند و سه‌گانه را با موفقیت به پایان برساند. اما به‌نظر نمی‌رسد به این زودی‌ها چیزی شبیه وایلدوود یا ری گان در افق دیده شود.
این موضوع منطقی است. هر دو فیلم بیش از یک دهه (یا بیشتر) در دست ساخت بوده‌اند و روشن است که حاصل عشق و تلاش فراوان سازندگانشان هستند. تنها امید این است که این فیلم‌ها استودیوهای بیشتری را تشویق کنند تا روی انیمیشن برای بزرگسالان، چه فانتزی و چه غیر آن، سرمایه‌گذاری بزرگی کنند. و در صورت تردید، بازی گرفتن از تام ویتس در یک نقش مکمل هم هرگز ضرری ندارد.
