پیشینه دیوانه‌وار جوکر در «بتمن مطلق»؛ فراتر از تصور ما
تازه‌ترین و اکنون به پایان رسیده آرک «بتمن مطلق» (Absolute Batman) به قلم اسکات اسنایدر (Scott Snyder) و نیک دراگوتا (Nick Dragotta) با نام «آدم مترسکی» (The Straw Man)، حول شخصیت شرور اصلی یعنی جاناتان کرین/مترسک (Jonathan Crane/The Scarecrow) می‌چرخد. اما کار مترسک یک شماره زودتر، در شماره ۲۴، ساخته بود؛ جایی که بتمن او را مانند نام مستعارش به یک تیر چوبی بست و رهایش کرد. این رضایت‌بخش‌ترین شکست در «بتمن مطلق» از زمانی بود که بروس در شماره ۱۴ «بین» (Bane) را شکست داد، اما این تنها یک پیروزی کوچک پیش از طوفان است.
در شماره ۲۵ «بتمن مطلق»، بروس به سراغ رئیس کرین می‌رود: جک گریم (Jack Grimm)، تریلیونری که هرگز نمی‌خندد مگر زمانی که به یک شیطان دلقک غول‌پیکر و آدم‌خوار تبدیل می‌شود. «بتمن مطلق» با دادن ثروت کلاسیک بروس وین به جوکر، این شخصیت را زیرورو کرده است. همان‌طور که در شماره ۱۵ و در origine جوکر دیدیم، گریم حتی یک مخفیگاه غارمانند در زیر عمارت خود در شهر گاتهام (Gotham City) دارد. بتمن به آن غار می‌افتد و به‌سختی جان سالم به در می‌برد.
جوکرِ «مطلق» به‌نحوی نامیراست و از اواخر قرن نوزدهم خود را به‌جای نوادگانش (جک گریم‌های یکم تا پنجم) جا زده است. شماره‌های پیشین گریم را در دهه ۱۸۸۰ میلادی به‌صورت کودک نشان داده بودند، بنابراین کتاب تاکنون اشاره می‌کرد که او کمی بیش از یک قرن عمر دارد. اما حالا شماره ۲۵ فاش می‌کند که جوکر می‌تواند بسیار کهن‌تر باشد.
در این شماره می‌بینیم که غار گریم شامل ویترین‌های شیشه‌ای با زره‌های تاریخی است، از جمله زره یک سرباز رومی، یک سامورایی و غیره. آخرین ویترین خالی است — چون جوکر آن را برای نمایش لباس بتمن نگه داشته است. به‌طور ضمنی، زره‌های ویترین‌های قبلی متعلق به دشمنان شکست‌خورده او در گذشته دور است و جوکر با این اشاره بتمن را دست می‌اندازد.
«بتمن مطلق» پیش‌تر اشاره کرده بود که جوکر در زندگی دیگرش «جک قصاب» (Jack the Ripper) بوده است. پس تصور کنید چه هیولاهای تاریخی دیگری ممکن است در لباس مبدل او بوده باشند.
جوکر مطلق ممکن است قرن‌ها پیرتر از آنچه ابتدا به نظر می‌رسید باشد
یکی از تغییرات بنیادین «بتمن مطلق» این است که در اینجا بتمن نماد آشوب و جوکر نماد نظم است، برخلاف سنت همیشگی. جوکر و متحدانش حتی خود را «لیگ عدالت» (Justice League) می‌نامند، چون از دید آن‌ها، آن‌ها در حال محافظت از نظم طبیعی و عادلانه جهان هستند؛ جایی که اقلیت دارا بر اکثریت ندار حکومت می‌کنند. خود جوکر/جک گریم نماینده پلیدی‌های ثروت موروثی است؛ چیزی که اسکات اسنایدر گفته از کودکی خودش در میان بچه‌های صندوق‌امانی در نیویورک الهام گرفته شده است. جوکر «تمامیت» خودخواهی و گسست از واقعیت است که با پول و قدرت زیاد می‌آید.
بتمن فرد نادری با قدرت و اصول است که به‌دنبال نابودی پایگاه قدرت جوکر است. جوکر این‌گونه قهرمانان را «دلقک» می‌بیند، چون مبارزات آن‌ها را ساده‌لوحانه و ناامیدکننده می‌داند. اما اگر جوکر قرن‌هاست که در حال گسترش شر است، یک معضل مرغ و تخم‌مرغ پیش می‌آید: آیا جهان نابرابر است چون این حالت طبیعی بشر است، یا چون او مدام آن را به این سمت می‌راند؟
این ایده که بتمن تنها آخرین نفر در رده قهرمانانی است که برای مقابله با جوکر تلاش کردند و شکست خوردند، بازتابی از درون‌مایه‌های داستان‌های پیشین اسنایدر از «بتمن» است. آرک کلاسیک او «دادگاه جغدها» (The Court of Owls) درباره این بود که بتمن می‌فهمد بخش‌هایی از تاریخ گاتهام را نمی‌شناسد — مانند گروهی از اشراف نقاب‌دار جغد که شهر را از سایه اداره می‌کنند. هزارتوی دادگاه جغدها پر از عکس‌های قاب‌گرفته قربانیان گذشته آن‌هاست؛ تصویری که یادآور ویترین افتخارات جوکر در شماره ۲۵ «بتمن مطلق» است.
در بتمن مطلق، اعتماد به جوکر عاقلانه نیست
نامیرایی جوکرِ «مطلق» به یکی از کمیک‌های پیشین اسکات اسنایدر هم بازمی‌گردد: «بتمن: بازی پایانی» (Batman: Endgame)، جایی که جوکر ظاهراً خود را به‌شکل دیوی شبیه به «پنی‌وایز» (Pennywise) نشان داد که قرن‌ها گاتهام را تسخیر کرده است. در حالی که «جوکر مطلق» همان چیزی است که جوکر در «بازی پایانی» وانمود می‌کرد، آن داستان یادآوری هم هست که حرف‌های جوکر را نباید ظاهراً پذیرفت — به‌ویژه پس از این آرک.
«آدم مترسکی» درباره این بود که جوکر و مترسک سعی کنند باورهای بتمن درباره خودش را متزلزل کنند. آن‌ها بروس را با (احتمالاً) نیمه‌حقیقت‌هایی متقاعد کردند که مرگ پدرش و بتمن شدن او را به‌عنوان یک شوخی عملی طولانی طراحی کرده‌اند. آن‌ها حتی «مدرک» ویدئویی به او دادند که توماس وین (Thomas Wayne) هنوز زنده است. (آن مورد احتمالاً فقط یک «کلی‌فیس» (Clayface) مبدل بود، اما بروس باورش کرد.) در تمام این مدت، آن‌ها شهر گاتهام را متقاعد کردند که بتمن جنایتکاری است که جیم گوردون (Jim Gordon) شهردار پیشین و تیم دریک (Tim Drake) — یکی از گروه رابین‌های جک گریم — را به قتل رسانده است.
نکته مهم این است که «بتمن مطلق» نشان نداد بروس با مدرک محکم دروغ‌های مترسک را رد کرده باشد. به اصرار مادرش مارتا (Martha)، بروس صرفاً به درون خود نگاه کرد و تصمیم گرفت که می‌داند کیست و چرا بتمن شده است. همان‌طور که هارلی کوئین (Harley Quinn) به بتمن توصیه کرد: «حتی اگر حقیقت داشته باشد، حقیقت ندارد.»
بنابراین بله، در حالی که قدرت جوکر برای تبدیل شدن به یک هیولای غول‌پیکر بی‌چون‌وچرا درست است، ما تنها حرف خود او را داریم که قرن‌هاست وجود دارد. چند زره قدیمی در ویترین هم به‌راحتی قابل صحنه‌سازی است. جوکر ممکن است پیر باشد، اما نه آن‌قدر پیر. یا شاید واقعاً از زمان امپراتوری روم، اگر نگوییم پیش‌تر، حضور داشته است. مانند رازهای گذشته بروس در «آدم مترسکی» و origine جوکر در نسخه‌های پیشین، احتمالاً بهتر است هرگز پاسخ قطعی نگیریم.
