پاتریک استوارت و صدای ماندگارش در دنباله رکوردشکن دیزنی
زنده‌یاد پاتریک استوارت (Patrick Stewart) که در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ و در سن ۸۶ سالگی دار فانی را وداع گفت، در کارنامه پربار خود نقش‌های کمتر دیده‌شده‌ای هم دارد. یکی از این گنجینه‌های پنهان، صداپیشگی او در دنباله ویدئویی سال ۲۰۰۶ انیمیشن بامبی با عنوان بامبی ۲ (Bambi II) است؛ جایی که او توانست لحن مقتدرانه را با گرمایی دلسوزانه در هم بیامیزد. این فیلم حتی موفق شد رکوردی تاریخی را نیز به نام خود ثبت کند؛ رکوردی که دیزنی برای به دست آوردنش تنها کافی بود... خب، صبر کند.
اگر دهه ۱۹۹۰ را درک کرده باشید، بی‌شک خاطرات شیرینی از تماشای بزرگ‌ترین آثار دیزنی دارید. دیو و دلبر (Beauty and the Beast)، علاءالدین (Aladdin) و شیرشاه (The Lion King) تنها بخشی از فیلم‌های افسانه‌ای این کمپانی بودند که در آن دهه اکران شدند و بلافاصله خیال کودکان سراسر جهان را تسخیر کردند. اما دهه ۹۰ و اوایل ۲۰۰۰، دوران طلایی نوارهای وی‌اچ‌اس هم بود. دیزنی به جای اکتفا به عرضه این انیمیشن‌های محبوب برای تماشای خانگی، تصمیم گرفت با ساخت مجموعه‌ای از دنباله‌های کمتر شناخته‌شده توسط استودیو دیزنی‌تون (DisneyToon Studios)، از محبوبیت آن‌ها نهایت استفاده را ببرد. این مجموعه شامل دنباله‌هایی برای سه اثر یادشده و همچنین سیندرلا (Cinderella)، پوکاهانتس (Pocahontas)، بانو و ولگرد (Lady and the Tramp)، پری دریایی کوچولو (The Little Mermaid)، ۱۰۱ سگ خالدار (101 Dalmatians) و بامبی می‌شد.
رکورد عجیب طولانی‌ترین فاصله میان فیلم و دنباله
در میان این آثار، بامبی رکوردی خاص دارد؛ نه تنها طولانی‌ترین فاصله میان یک فیلم دیزنی و دنباله‌اش، بلکه طولانی‌ترین فاصله تاریخ سینما میان یک فیلم و ادامه آن. بامبی ۲، ۶۳ سال و ۱۴۳ روز پس از اکران بامبی در ۱۳ اوت ۱۹۴۲ منتشر شد. والت دیزنی و تیم انیماتورهایش در آن سال‌ها هرگز تصور نمی‌کردند که داستان دلنشین و احساسی‌شان درباره یک آهوی دوست‌داشتنی، روزی صاحب یک دنباله ویدئویی شود؛ آن هم دنباله‌ای که در واقع یک «میان‌داستان» (Midquel) محسوب می‌شد. حداقل بامبی ۲ از اعتبار حضور سر پاتریک استوارت بهره‌مند شد.
پاتریک استوارت در نقش پدر بامبی
بامبی ۲ در سال ۲۰۰۶ و در اوج دوران دنباله‌های ویدئویی دیزنی منتشر شد. کارگردانی این اثر را برایان پیمنتال (Brian Pimental) بر عهده داشت که پیش از این روی دیو و دلبر، علاءالدین، فیلم گوفی (The Goofy Movie) و تارزان (Tarzan) کار کرده بود و بامبی ۲ نخستین تجربه کارگردانی او محسوب می‌شد. با این حال، این فیلم به جای ادامه دادن خط داستانی قسمت اول، وقایع میان مرگ مادر بامبی و بلوغ او در فیلم اصلی را روایت می‌کند. در این سال‌های گمشده، می‌بینیم که آهوی جوان (با صدای الکساندر گولد / Alexander Gould) چگونه تحت تربیت پدرش، شاهزاده بزرگ جنگل (با صدای پاتریک استوارت) قرار می‌گیرد و حتی شاهد بازگشت شخصیت‌های محبوب بامبی از جمله خرگوشه (Thumper با صدای برندون برگ / Brendon Baerg) و گل (Flower با صدای نیکی جونز / Nicky Jones) هستیم.
در ابتدا، شاهزاده جنگل با بازی استوارت چندان از ایده بزرگ کردن پسرش پس از مرگ مادرش — صحنه‌ای بدنام که نسل‌های زیادی از کودکان را آزرد — راضی به نظر نمی‌رسد. او حتی تلاش می‌کند آهوی ماده دیگری برای مراقبت از فرزندش پیدا کند. اما با گذر زمان و نزدیک‌تر شدن به بامبی، او نقش مربی و پدری را که پسرش به آن نیاز دارد ایفا می‌کند و به او کمک می‌کند تا جانشین شایسته‌ای برایش شود.
بهترین بخش بامبی ۲
طبیعتاً استوارت یکی از نقاط قوت اصلی این دنباله کمتر شناخته‌شده است؛ اثری که در زمان جالبی برای این بازیگر منتشر شد. بامبی ۲ سه سال پس از حضور افتخاری و مورد علاقه شخصی استوارت در سیتکام تحسین‌شده فریژر (Frasier) عرضه شد؛ دورانی که او پس از پیشتازان فضا (Star Trek) تلاش می‌کرد توانایی‌های کمدی خود را در برنامه‌هایی مانند فامیلی گای (Family Guy)، پدر آمریکایی! (American Dad!) و اکستراز (Extras) نشان دهد. با این حال، اجرای او در نقش شاهزاده بزرگ جنگل، بازگشتی به سبک کلاسیک استوارت بود؛ سرشار از وقار و سنگینی که در اجراهای صحنه‌ای مشهورش داشت.
شاید تصور کنید با توجه به صدای قدرتمند استوارت، او در دیزنی نقش‌های بیشتری را صداپیشگی کرده باشد، اما به جز شاهزاده بزرگ جنگل، تنها نقش صداپیشگی مهم او در دیزنی، شخصیت آقای وولنزورث (Mr. Woolensworth) در انیمیشن جوجه کوچولو (Chicken Little) محصول ۲۰۰۵ بود. با این وجود، استوارت در یک ویژه‌برنامه پشت‌صحنه از اینکه در دنباله بامبی حضور دارد، ابراز «هیجان بسیار» کرده بود. این فیلم شاید در حد نسخه اصلی نباشد — اصلاً چطور می‌توانست باشد؟ — اما بامبی ۲ بی‌شک شادی زیادی برای کودکان اوایل دهه ۲۰۰۰ به ارمغان آورد؛ حتی اگر برخی منتقدان به‌ناحق با آن تند برخورد کردند.
جو لیدون (Joe Leydon) از ورایتی (Variety) برای مثال نوشت که این دنباله انیمیشنی «به شکلی مشهود از شکوه بصری و جذابیت ملایمی که فیلم ۱۹۴۲ را به اثری ماندگار تبدیل کرده، تهی است». او همچنین فیلم را به دلیل داشتن «ظاهر درخشان اما بی‌روحِ رایج در دنباله‌های ویدئویی درجه دوم دیزنی» سرزنش کرد؛ موضوعی که باعث می‌شود تعجب کنید که او درباره موج اخیر بازسازی‌های لایو اکشن دیزنی چه نظری دارد. با این حال، لیدون حداقل از استوارت به عنوان «جذاب‌ترین شخصیت روی پرده» در کنار خود بامبی تمجید کرد و این بازیگر بریتانیایی را بابت «اجرای صوتی درجه یک» ستود؛ چیزی که از او کمتر انتظار نمی‌رفت.
خوشبختانه این آخرین باری بود که دیزنی تلاش کرد داستان بامبی را ادامه دهد. این موجود دوست‌داشتنی در سال ۲۰۲۵ و در فیلم بامبی: حساب‌کشی (Bambi: The Reckoning) به یک آهوی دوپای هیولایی تبدیل شد که سرها را لگدمال می‌کند، اما در غیر این صورت، از سال ۲۰۰۶ تاکنون کاری به کارش نداشته‌اند. دیزنی در سال ۲۰۲۰ تهدید کرد که بازسازی لایو اکشن بامبی را می‌سازد، اما به نظر می‌رسد آن پروژه در این میان به شکلی رحمانه بایگانی شده است.
