پاتریک استوارت در نقش مرلین؛ فیلمی مدرن از افسانه شاه آرتور که کمتر دیده شد
پاتریک استوارت (Patrick Stewart)، بازیگر بزرگ و شناخته‌شده‌ای که دیروز در ۸۶ سالگی درگذشت، در طول دوران طولانی حرفه‌اش نقش‌های متنوعی از شخصیت‌های صاحب‌اقتدار را بازی کرد. اما در فیلم «بچه‌ای که شاه می‌شود» (The Kid Who Would Be King) محصول ۲۰۱۹، او فرصت یک لحظه ویژه و کامل‌کننده چرخه حرفه‌ای خود را به دست آورد: بازی در نقش نسخه‌ای سالخورده از مرلین (Merlin)، جادوگر فرزانه افسانه‌های آرتوری. دهه‌ها پیش از آن، استوارت نقشی مکمل در «اکسکالیبر» (Excalibur) ساخته جان بورمن (John Boorman) در سال ۱۹۸۱ داشت؛ فیلمی که به‌عنوان یک فانتزی بصری شناخته می‌شود. اجرای نیکول ویلیامسون (Nicol Williamson) در نقش مرلین در همان فیلم، الهام‌بخش بازی استوارت در «بچه‌ای که شاه می‌شود» بود.
مرلینِ پیر و جوان
استوارت در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی (BBC) گفت: «در این فیلم که مرلین پیر و جوان را دارد، در پس همه خشم و غضب و ناامیدی و فوریت، جنبه‌ای بازیگوش وجود دارد.» او به این نکته اشاره می‌کرد که «بچه‌ای که شاه می‌شود» دو بازیگر را در نقش مرلین دارد: خودش در نسخه پیرتر و آنگوس ایمری (Angus Imrie) در نقش جادوگر در بدن مردی جوان‌تر.
استوارت افزود: «در «اکسکالیبر» نوعی سبکی وجود دارد... مرلین را نیکول ویلیامسون بازی می‌کرد و خود نیکول شخصیتی بازیگوش بود. او طنزی عالی به اجرایش می‌آورد و نوعی حسرت دل‌انگیز داشت، و من فقط کنار ایستادم و تحسین کردم و دوستش داشتم.»
«بچه‌ای که شاه می‌شود»؛ کلاسیکی مدرن برای کودکان
«بچه‌ای که شاه می‌شود» را جو کورنیش (Joe Cornish) نوشت و کارگردانی کرد؛ دومین فیلم بلند این فیلم‌ساز پس از اولین اثرش، کمدی عالیِ تهاجم بیگانگان با نام «حمله به بلوک» (Attack the Block) که او را بر سر زبان‌ها انداخت. «حمله به بلوک» بیشتر مخاطب بزرگسال و نوجوانان بزرگ‌تر را هدف می‌گرفت، اما «بچه‌ای که شاه می‌شود» بی‌پرده فیلمی خانوادگی است؛ ماجرایی صمیمانه و پراحساس برای کودکان کم‌سن‌تر درباره پسری (لوئیس اشبورن سرکیس / Louis Ashbourne Serkis) که در دوران معاصر شمشیر معروف اکسکالیبر را از سنگ بیرون می‌کشد. با وجود اینکه فیلم از نظر مالی ضرر زیادی کرد، اثری دلپذیر است که به‌عنوان یک بزرگسال از آن لذت بردم و اگر در کودکی آن را دیده بودم، به آن وسواس پیدا می‌کردم. (در زمان نگارش این مطلب، فیلم در پلتفرم‌های پرایم ویدئو (Prime Video) و دیزنی پلاس (Disney+) قابل تماشاست. اگر هرگز آن را ندیده‌اید، تماشایش کنید!)
جمله‌ای که مرلین می‌گوید
حدود زمان اکران فیلم، کورنیش به /Film گفت که پاتریک استوارت را در فیلم با تی‌شرت لد زپلین (Led Zeppelin) برای به تصویر کشیدن غیرمتعارف مرلین قرار داده است؛ اما بیش از لباس غیرمعمول، چیزی که در فیلم بیش از همه برایم ارزش داشت، سخنرانی کوتاه مرلینِ استوارت خطاب به قهرمان جوان فیلم، الکساندر (Alexander) است:
«شمشیر اهمیتی نمی‌دهد که والدینت چه کسانی هستند. شمشیر بر اساس تولد یا خون انتخاب نمی‌کند، بلکه بر اساس قلب و ذهن انتخاب می‌کند. اگر افسانه‌های شما چیز دیگری می‌گویند، شاید باید آن‌ها را از نو بنویسید.»
من این حس را به‌ویژه در مقایسه با جهان‌بینی فیلم دیگری از سال ۲۰۱۹، «جنگ ستارگان: خیزش اسکای‌واکر» (Star Wars: The Rise of Skywalker)، بسیار دوست دارم؛ فیلمی که القا می‌کند تبار قهرمانش ری (Rey) جنبه تعیین‌کننده شخصیت اوست. از خلال اجرای استوارت، امکانات این جهان بی‌کران و نه محدودکننده به نظر می‌رسید، و آن خوش‌بینیِ دل‌باز و تلاش برای امید، بازتاب چیزی است که او را به‌عنوان یک بازیگر ویژه می‌کرد. او به‌شدت جای خالی‌اش حس خواهد شد.
