نقد و بررسی Modern Warfare 4؛ وقتی Call of Duty واقعا برمیگردد
سالانه یک بازی با نام «Call of Duty» منتشر می‌شود، اما هر سال نیست که Call of Duty واقعاً بازگشته باشد. پس از چند نسل ناامیدکننده که زیر فشار برنامهٔ فشردهٔ اکتیویژن (Activision) و استودیوهایی مثل Treyarch، Sledgehammer و Raven شکل گرفتند، Modern Warfare 4 (ندای وظیفه: جنگاوری نوین ۴) حالا معیاری است که این سری باید همیشه به آن برسد؛ یادآوری اینکه Call of Duty وقتی واقعاً سعی می‌کند تغییر کند، نتیجه می‌گیرد. اینفینیتی وارد (Infinity Ward) با چهار سال زمان توسعه (برابر با طولانی‌ترین دوره در تاریخ سری)، بسته‌ای پر و پیمان تحویل داده است: یک شوتر ۶ به ۶ پرتحرک با گان‌پلی درخشان، کمپینی سرگرم‌کننده که فقط به فرمول‌های همیشگی تکیه نمی‌کند، و یک بخش استخراج گسترده که اگر نام دیگری روی جعبه بود، خودش یک بازی کامل به حساب می‌آمد.
تسلط بی‌رقیب روی اسلحه‌ها
این روزها اینکه یک Call of Duty با من ارتباط برقرار کند یا نه، در وهلهٔ نخست به اسلحه‌ها بستگی دارد؛ ظاهر، صدا، انیمیشن و تغییر آن‌ها با اتچمنت‌ها. اینفینیتی وارد در این جزئیات بی‌همتاست. اسلحه‌های Modern Warfare 4 انفجارهایی لایه‌لایه و پرهیاهو دارند که به‌طور پیش‌فرض صدای چت صوتی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند (همان‌طور که باید). هنگام شلیک، دنیای شما را می‌لرزانند بی‌آنکه مانع نشانه‌گیری شوند. با شخصیت و وقار خاصی پر می‌شوند بی‌آنکه وقت تلف کنند. صدایشان بلند و فلزی است، نه مثل اسلحه‌های Treyarch که همیشه نازک و پلاستیکی به نظر می‌رسند.
Modern Warfare 4 بعضی از راحت‌ترین اسلحه‌های کنترل‌شونده در این ژانر را دارد، اما در عمل حس سنگینی و وزن یک میل‌سیم (milsim) را منتقل می‌کنند. این همان جادویی است که استودیوهای Call of Duty مدام سعی می‌کنند انجام دهند، اما فقط این یکی در آن استاد شده است. اینفینیتی وارد عاشق این است که با اسلحه‌ها اضافه‌کاری کند تا به‌یادماندنی شوند. این بار با ترکیب سلاح‌های مدرن و قدیمی با زبان طراحی کره‌ای سرگرم شده‌اند: KG-7 Vulkan از نظر عملکرد یک اسنایپر تفنگی استاندارد است، اما بدنهٔ چوبی فرسوده و رنگ سبز پوسته‌پوسته‌اش نشان می‌دهد از یک زرادخانهٔ کهنهٔ کره‌شمالی بیرون کشیده شده است. در مقابل، Warlord یک شات‌گان دولول با نمای یک سفینهٔ فضایی بروتالیستی است که دو لولهٔ پلاستیکی نیمه‌شفاف در کنارش دارد و می‌بینید هنگام استفاده چگونه خالی و دوباره پر می‌شوند.
اتچمنت‌هایی که انتخاب را معنادار می‌کنند
همهٔ اسلحه‌ها این‌قدر متمایز نیستند—حتی اینفینیتی وارد هم نمی‌تواند بیش از ۳۰ اسلحه تولید کند و از نمونه‌های فراموش‌شدنی در امان بماند—اما در این زرادخانه آن‌قدر شخصیت هست که ساعت‌ها درگیرتان کند. من در یک هفته سه اسلحه را کامل ارتقا دادم و هر چند مسابقه تنظیمات اتچمنتم را تغییر دادم تا «ویژگی» هر اسلحه را پیدا کنم. در برخی موارد، اینفینیتی وارد یک اسلحهٔ خسته‌کننده را با اتچمنت‌های جذاب نجات داده است. Han 86 در نظرم کسل‌کننده‌ترین تفنگ تهاجمی بازی بود تا اینکه یک لولهٔ یکپارچه با صدا خفه‌کن پیدا کردم که عملاً آن را از نظر ظاهر و رفتار به یک MP5 تبدیل می‌کند.
اتچمنت‌ها در اینجا بیش از همیشه حس انتخاب‌های بزرگ را دارند؛ فقط می‌توانید پنج تا استفاده کنید و به‌جای پر کردن Gunsmith با بیش از ۲۰ لوله و دهانه که کار یکسانی می‌کنند، در هر دسته گزینه‌های کمتری وجود دارد که معمولاً در کار خود بهترین هستند. اینفینیتی وارد همچنین اتچمنت‌های پرستیژ را به ارث برده است—بهترین ایده‌ای که از دنباله‌های اخیر Black Ops بیرون آمد. در Modern Warfare 4 این‌ها «اتچمنت‌های اپکس» (apex attachments) نام دارند؛ افزونه‌های منحصربه‌فرد برای هر اسلحه که رفتار آن را به‌شدت تغییر می‌دهند یا بُعد جدیدی به کارکردش می‌افزایند. این‌ها را فقط پس از ارتقای کامل اسلحه می‌گیرید، بنابراین هنوز تعداد زیادی ندارم، اما آن‌هایی که امتحان کرده‌ام دوست دارم:
- Hyeon Burst با اپکس به تفنگ هیبریدی burst-auto تبدیل می‌شود که با یک burst سریع شروع و با نگه داشتن ماشه به آتش خودکار کندتر می‌رسد.
- M4 خشاب سنتی‌اش را با یک خشاب توسعه‌یافتهٔ نصب‌شده در بالا به شکل کارت گرافیک عوض می‌کند.
- Oris DMR چاقوهای پرتابی نصب‌شده در کنار می‌گیرد که می‌توانید به سمت دشمن پرتاب کنید تا ضعف نزدیک‌برد اسلحه را جبران کنید.
- PPSH SMG یک پرتابگر زیر لوله می‌گیرد که ناپالم داغ روی زمین می‌پاشد برای مسدود کردن منطقه در لحظه.
وقتی جنگ باید تغییر کند
در بخش جزئیاتی که پس از ۲۰ سال Call of Duty برایتان مهم می‌شود، امکانات رفاهی خوبی در Create-a-Class هست، مثل کپی کردن انتخاب کیل‌استریک یا پرک به کلاس‌های دیگر، یا اختصاص دادن اسکین اپراتور به هر کلاس. سپس همهٔ آن ریزه‌کاری‌هایی که اینفینیتی وارد حسابی روی آن‌ها مانور می‌دهد: حرکت بازنگری‌شده برای بالا رفتن و سر خوردن نرم‌تر، ترفند عمق میدان که بخش‌های مهم صفحه را واضح نگه می‌دارد، دود تفنگ کمتر مزاحم، و هیپ‌فایر خوش‌ظاهرتر. در ابتدا این‌ها برایم بهبودهای عجیباً کوچکی به نظر می‌رسیدند که به‌عنوان تغییرات بزرگ تبلیغ می‌شوند، و حالا دلیلش روشن است: هستهٔ چندنفرهٔ Modern Warfare 4 هیچ ریسک بزرگی نمی‌کند. در اصل، هدف اجرای بهترِ همان چیزی است که از قبل بود.
این رویکرد مزایایی دارد، مثل توجه فوق‌العاده به جزئیات، اما بی‌علاقگی مداوم اکتیویژن به به چالش کشیدن وضع موجود Call of Duty را پررنگ می‌کند. هیچ فرنچایز شوتری تا این حد به انتخاب‌های طراحی سنتی زنجیر نشده که سال‌ها دیگر خوب نیستند: کیل‌استریک‌ها هنوز نمایش‌های قدرت نامتوازن‌اند که مسابقه را ناگهان متوقف می‌کنند تا بهترین بازیکن سرور کیل‌های بیشتری بگیرد. نقشه‌ها هنوز جعبه‌های مربعی بی‌روح با سه خط و بی‌علاقگی به عمق عمودی هستند. Gunsmith هنوز طوری است که همهٔ اسلحه‌ها را به پرتو لیزری بدون لگد و با ظرفیت بالا تبدیل می‌کند که در درگیری‌ها پیروز است. ۱۹ سال از Call of Duty 4 گذشته و هنوز در Team Deathmatch توسط کسی که پشت سرم اسپاون شده کشته می‌شوم.
