هالیوود با درگذشت پاتریک استوارت، اسطوره «پیشتازان فضا» و «مردان ایکس»، خداحافظی کرد
سر پاتریک استوارت (Patrick Stewart) که امروز در ۸۶ سالگی درگذشت، نمونهٔ کامل یک بازیگر انگلیسی تمام‌عیار بود. او که هم در تئاتر و هم در پردهٔ سینما و تلویزیون حضوری دیرپا داشت، کارنامه‌ای به بلندای سال‌های زندگی‌اش پر از نقش‌ها، پروژه‌ها و ژانرهای گوناگون ساخت. استوارت از دوران مدرسه تئاتر خواند و از حدود ۱۵ سالگی در نمایش‌های محلی نقش گرفت؛ نخستین کار حرفه‌ای‌اش به سال ۱۹۵۹ بازمی‌گردد. از آن پس در بیش از ۱۰۰ نقش سینمایی و تلویزیونی ظاهر شد که هنوز کارهایش در رسانه‌های دیگر مثل تئاتر و بازی‌های ویدیویی را در این شمارش نیاورده‌ایم. اهمیت او برای چند فرنچایز بزرگ محبوب، به‌ویژه «پیشتازان فضا» (Star Trek) و مجموعهٔ «مردان ایکس» (X-Men) و به تبع آن دنیای سینمایی مارول (Marvel Cinematic Universe)، باعث شده بود استوارت با طیف گسترده‌ای از همکاران و هنرمندان هم‌مسیر شود.
به همین دلیل، بخش بزرگی از هالیوود امروز به درگذشت استوارت واکنش نشان داده‌اند. از همکاران پیشین «پیشتازان فضا» مانند جورج تاکی (George Takei) و ویلیام شتنر (William Shatner) گرفته تا همبازیانش در «نسل بعدی» (Next Generation) یعنی جاناتان فریکس (Jonathan Frakes) و ویل ویتون (Wil Wheaton) و همچنین همکارانش در «مردان ایکس» مثل هیو جکمن (Hugh Jackman)، همه در شبکه‌های اجتماعی اندوه و قدردانی خود را به اشتراک گذاشته‌اند. حتی غیربازیگرانی مثل کوین فایگی (Kevin Feige)، تهیه‌کنندهٔ مارول، و تری ماتالاس (Terry Matalas)، شورانر فصل سوم «پیکارد» (Picard)، نیز احترام خود را ابراز کرده‌اند. پاتریک استوارت انسانی بود که هم بیرون از صحنه و پرده و هم روی آن‌ها به همان اندازه محبوب بود؛ پس جای تعجب ندارد که پیام‌های تسلیت همچنان سرازیر می‌شوند. در ادامه بخشی از آنچه صنعت دربارهٔ فقدان استوارت گفته است را می‌خوانید.
هالیوود پاتریک استوارت را به یاد می‌آورد
بسیاری از یادبودهایی که هنرمندان در شبکه‌های اجتماعی برای پاتریک استوارت نوشته‌اند، کوتاه اما از دل برآمده‌اند؛ از «خداحافظ، کاپیتان» ویل ویتون تا «در آرامش باش دوست من» جاناتان فریکس. استودیوی مارول و کوین فایگی هر کدام جداگانه دربارهٔ درگذشت استوارت بیانیه‌ای منتشر کردند؛ فایگی نوشت نخستین بار که استوارت را در نقش پروفسور چارلز اگزاویه (Professor Charles Xavier) روی صحنهٔ «مردان ایکس» دید، «مبهوت» او شده بود. استودیوی مارول نیز دربارهٔ کار استوارت در این نقش توضیح بیشتری داد و نوشت او به اگزاویه «ظرافتی فوق‌العاده، هوشمندی و انسانیتی بی‌همتا بخشید و این شخصیت را برای نسل‌های طرفدار تعریف کرد.» هیو جکمن که در این فرنچایز نقش لوگان/ولورین (Logan/Wolverine) را بازی می‌کرد، گفت: «از او چیزهای زیادی آموختم.» ست مک‌فارلین (Seth MacFarlane) که با استوارت در قسمت‌هایی از «بابای آمریکایی!» (American Dad!)، «خانوادهٔ گای» (Family Guy) و «تد» (Ted) کار کرده بود، او را «آن بازیگر نادری که می‌توانست هر تکه‌ای از دیالوگ را بالا ببرد؛ نویسندهٔ خوب را عالی و نویسندهٔ عالی را بی‌نظیر جلوه دهد» به یاد می‌آورد.
شاید تلخ‌ترین و احساسی‌ترین واکنش از سوی ویلیام شتنر باشد که در سال ۱۹۹۴ در «پیشتازان فضا: نسل‌ها» (Star Trek: Generations) در نقش جیمز تی. کرک (James T. Kirk) در کنار ژان-لوک پیکارد (Jean-Luc Picard) استوارت روی پرده ظاهر شده بود. شتنر نوشت «چه هفتهٔ دل‌شکنی بوده است» و به درگذشت اخیر والتر کوئنیگ (Walter Koenig)، دیگر همکار «پیشتازان فضا»، اشاره کرد. او ادامه داد:
«سر پاتریک استوارت دوست، همکار و بازیگری بی‌همتا بود. از صحنهٔ تئاتر تا پل فرماندهی انترپرایز، او هوشمندی، ظرافت و حس عمیقی از انسانیت را به هر کاری که می‌کرد می‌آورد. کاپیتان پیکارد نمایندهٔ بهترینِ ما بود و مردی که او را بازی می‌کرد نیز همین‌طور. من سرشار از محبت و تحسین برای او و کارش بودم.»
دامنهٔ تأثیر استوارت چنان بود که حتی شرکت‌های جلوه‌های ویژه‌ای مثل ILM و بازیگرانی مثل لی تامپسون (Lea Thompson) که به‌عنوان کارگردان در «پیکارد» استخدام شده بود، نتوانستند از یادبود او چشم بپوشند.
شهرت پاتریک استوارت به بلندای کارش خواهد بود
با توجه به شمار عظیم نقش‌هایش، تردیدی نیست که کار استوارت روی پرده برای دهه‌های آینده گرامی داشته خواهد شد. با این حال، واکنش‌هایی که از همکاران و هم‌مسیرانش سرازیر شده، نشان می‌دهد شهرت او به‌عنوان یک انسان، نه فقط یک هنرمند، نیز بخشی ماندگار از میراثش خواهد بود. هیو جکمن استوارت را «دوستی بزرگ و مردی بزرگ» خواند. ست مک‌فارلین گفت استوارت «تا این حد فروتن بود». جیمز منگولد (James Mangold)، کارگردان «لوگان» (Logan)، دربارهٔ احساسش نسبت به استوارت چنین گفت:
«در آرامش باش سر پاتریک. چه زندگی شگفت‌انگیزی داشت. به‌عنوان بازیگری درخشان و خستگی‌ناپذیر از تئاتر به پرده و تلویزیون و بازگشت، به‌عنوان همکاری بزرگ، روحی مهربان و دوستی برای همه. همین حالا دلم برایش تنگ شده است.»
این روزها بیش از حد معمول شده است که میان کار یک هنرمند و زندگی شخصی مشکوکش دست‌وپنجه نرم کنیم؛ به همین دلیل دیدن اینکه یک چهرهٔ محبوب نه فقط برای هنرش بلکه برای خودش ستوده می‌شود، چقدر دلگرم‌کننده است. سر پاتریک استوارت برای همیشه بخشی از تاریخ هالیوود خواهد بود و گرمای وجودش به‌عنوان یک انسان نیز به این زودی فراموش نخواهد شد.
