استلار بلید؛ بهترین بازی اکشن ۲۰۲۴ در نسخه نینتندو سوییچ ۲ هم خوش می‌درخشد
بازی استلار بلید (Stellar Blade) از استودیو شیفت آپ (Shift Up) یکی از بهترین بازی‌های اکشن این دهه است؛ ترکیبی از نبرد سریع شمشیری و دفاع‌های قدرتمند. دنباله این بازی در راه است، اما پیش از عرضه آن، شیفت آپ هنوز با نسخه اول کارش تمام نشده است. نسخه این بازی اواخر همین هفته برای نینتندو سوییچ ۲ (Nintendo Switch 2) عرضه می‌شود؛ جدیدترین نمونه در میان انبوه پورت‌های رضایت‌بخش سوییچ ۲، هرچند با همان مشکلاتی که بیشتر آن پورت‌ها دارند.
بازگشت ایو به میدان نبرد
استلار بلید در ابتدا در آوریل ۲۰۲۴ به‌عنوان انحصاری کنسول پلی‌استیشن ۵ (PlayStation 5) منتشر شد. بعدتر در ژوئن ۲۰۲۵ به ویندوز (Windows) آمد و ممکن است نسخه‌های بعدی این مجموعه هم چندسکویی باشند. داستان بازی سربازی به نام ایو (Eve) را دنبال می‌کند که در تلاش برای نجات بشریت، هیولاهایی به نام نایتیبا (Naytibas) را با شمشیر همیشگی‌اش از پیش رو برمی‌دارد. او تنها یک سلاح نزدیک‌جنگ دارد، اما مانند میاموتو موساشی (Miyamoto Musashi) در بازی اونیموشا: وی آو د سورد (Onimusha: Way of the Sword) می‌تواند با همان یکی بلایی بر سر دشمنان بیاورد. در طول بازی مدام کمبوها و مهارت‌های تازه سلاح باز می‌شوند تا نبردها هرگز تکراری نشوند. پیش‌تر کل استلار بلید را بازی کرده‌ام، اما بازگشت دوباره به آن روی سوییچ ۲ آزارم نداد؛ چون شمشیرزنی ایو به‌قدری سرگرم‌کننده است که آدم دلش می‌خواهد دوباره تجربه‌اش کند.
ایو گزینه‌های دفاعی متعددی هم دارد که نبرد را بازتر می‌کنند. هر دفاع کامل (Perfect Parry) با شدت، سوییچ ۲ را می‌لرزاند. جاخالی برق‌آسای او (Blink-Dodge) اجازه می‌دهد پشت دشمن ظاهر شود و کمبوی ویرانگری را ادامه دهد. تسلط بر زمان‌بندی این حرکات ضروری است، چون دشمنان و باس‌های استلار بلید ضربه‌های سنگینی می‌زنند. بازی در سطح سختی معمولی هم دشمنان عادی می‌توانند کار را برایتان سخت کنند، هرچند سختی‌اش به پای بازی‌های سولزلایک (Soulslike) نمی‌رسد.
لباس‌های تازه و محدودیت‌های همراه
در طول بازی مدام لباس‌های جدید به دست می‌آورید و این هفته همراه با نسخه سوییچ ۲، لباس‌هایی با الهام از بایونتا (Bayonetta) هم می‌رسند. مثل بیشتر لباس‌های نسخه اصلی، بیشترشان چسبان‌اند و چیز زیادی به خیال باقی نمی‌گذارند. این را نمی‌توان درباره بعضی دیگر از لباس‌های ایو گفت که عملاً لباس زیر هستند. جذابیت بزرگ سوییچ ۲ امکان بازی در حالت دستی و در سفر با قطار یا مثلاً در پارک است، اما با این حجم از صحنه‌های تحریک‌آمیز، مطمئن نیستم بخواهم بازی را جایی عمومی ببرم. فعلاً در پروازها وقتم را با پوکمون پوکوپیا (Pokémon Pokopia) یا ماریو کارت ورلد (Mario Kart World) می‌گذرانم.
در حالت دستی چیز زیادی هم عایدتان نمی‌شود. مثل بعضی دیگر از بازی‌های بزرگ سوییچ ۲، با تنظیمات پیش‌فرض و روشنایی نزدیک به حداکثر، باید انتظار حدود سه ساعت شارژدهی باتری را داشته باشید. چیزهای زیادی در نینتندو سوییچ ۲ هست که می‌توان دوستشان داشت، اما عمر باتری جزو آن‌ها نیست.
گرافیک در حالت دستی و داک
دست‌کم در حالت دستی، استلار بلید ظاهر خوبی دارد. گرافیک به پای نسخه‌های پلی‌استیشن ۵ و ویندوز نمی‌رسد، اما در این مرحله انتظار همین را داریم. بزرگ‌ترین مشکل موی شخصیت‌هاست؛ چیزی که سوییچ ۲ مکرراً در آن می‌لنگد. ایو دم‌اسبابی به‌طرز عجیبی بلند دارد که در حین گیم‌پلی به‌سختی رندر می‌شود. در میان‌پرده‌ها موی همه شخصیت‌ها خشک و مصنوعی است، انگار مدل موهایشان در کیفیت ۲۴۰p وجود دارد. بقیه چیزها یعنی مدل دشمنان، محیط و میان‌پرده‌ها در حالت دستی عالی به نظر می‌رسند.
اگر سوییچ ۲ را در حالت داک (Docked) بگذارید، بیشتر این مشکلات از بین می‌رود. موها بهتر دیده می‌شوند و گرافیک کلی بسیار نزدیک‌تر به نسخه‌های پلی‌استیشن ۵ و رایانه شخصی است. عناصر محیطی مثل بوته‌ها و آوارها هنوز در فاصله دور یک‌هویی ظاهر می‌شوند و دشمنان دور دست با تکان‌های ناهموار حرکت می‌کنند، اما این‌ها شکایت‌های جزئی‌اند. استلار بلید در نبردهای پر از جلوه‌های ویژه عالی به نظر می‌رسد و روان هم اجرا می‌شود. حتی در یک نبرد شدید با باس هم افت محسوس فریم‌ریت ندیده‌ام.
جمع‌بندی
در مجموع، استلار بلید نسخه کامل (Stellar Blade Complete Edition) روی نینتندو سوییچ ۲ راهی عالی برای تجربه بازی اکشن شیفت آپ پیش از نسخه بعدی مجموعه است. شاید روی سخت‌افزار نسبتاً کم‌قدرت نینتندو لکه‌های گرافیکی داشته باشد، اما این لکه‌ها در جریان گیم‌پلی لحظه‌به‌لحظه و پرآدرنالینی که استلار بلید سخاوتمندانه ارائه می‌دهد، چندان به چشم نمی‌آیند.
استلار بلید نسخه کامل در تاریخ ۵ نوامبر برای نینتندو سوییچ ۲ منتشر خواهد شد.
