رقابت تلخ دو اسطوره هالیوود؛ از بیبی جین تا شب اسکار
سینما همیشه با قصه‌های پشت‌پرده‌اش جذاب‌تر از چیزی است که روی پرده دیده می‌شود؛ اما گاهی یک خصومت شخصی چنان درهم می‌آمیزد با نقش‌آفرینی که مرز میان واقعیت و نمایش گم می‌شود. داستان بت دیویس و ژوان کرافورد یکی از همان روایت‌هایی است که نه در یک اتاق گریم، که تا سالن‌های بزرگ مراسم آکادمی کشیده شد. رقابتی که از کینه‌ای قدیمی آغاز گشت و در شب اهدای جوایز ۱۹۶۳ به نقطه‌ای نمادین رسید.
زمینه‌های یک عداوت تاریخی
در فهرست بلندبالای دشمنی‌های نام‌آشنای سینما، خصومت میان این دو هنرپیشه جایگاه ویژه‌ای دارد. ترکیب چشم‌وهم‌چشمی کاری، ناسازگاری‌های فردی و کنایه‌های مطبوعاتی سبب شد تقابل آن‌ها به افسانه‌ای بدل شود که تنها یک دعوای ساده نبود.
روایتی معروف درباره ریشه این جدال به ۱۹۳۵ برمی‌گردد. وقتی دیویس در جریان ساخت فیلم «خطرناک» به فرانچوت تون، هم‌بازی خود، دل بست؛ تون سرانجام با کرافورد ازدواج کرد. این اتفاق ضربه عاطفی سختی به دیویس زد و او در سال‌های بعد بارها از کرافورد انتقاد نمود. تنها همین رویداد نبود که خشم دیویس را برمی‌انگیخت؛ بلکه زمینه‌ای شد برای رقابتی که با حرفهای تند ادامه پیدا کرد.
تقابل هنری با «چه بر سر بیبی جین آمد؟»
سال ۱۹۶۲ فرا رسید و رابرت آلدریچ تصمیم گرفت این دو بازیگر را در فیلم «چه بر سر بیبی جین آمد؟» روبه‌روی هم بنشاند. آن‌ها ایفاگر نقش دو خواهر بودند که پیشینه‌ای مشترک داشتند اما پیوندشان پر از تنش و زیستی توأم با کینه و پرخاش بود. گزینش این دو به‌خاطر همان اختلافات آشکار، به یکی از حاشیه‌های پرطرفدار دوران تولید تبدیل شد.
نمایش اسکار و سایه‌ای که نرفت
در مراسم اسکار ۱۹۶۳، بت دیویس برای بازی در این فیلم کاندیدای جایزه بهترین بازیگر زن شده بود. در سوی دیگر، کرافورد که نامزدی در این دوره نداشت، از آن بنکرافت – که برای فیلم «معجزه‌گر» نامزد بود – تقاضا کرد در صورت پیروزی، جایزه را به نیابت از او بگیرد. بنکرافت برنده شد و کرافورد به‌جای او روی صحنه رفت تا جایزه را دریافت کند. این حرکت در تاریخچه رقابت آن‌ها به‌عنوان یکی از لحظه‌های شاخص ثبت شده است.
تضادشان حتی با مرگ کرافورد در ۱۹۷۷ پایان نیافت. دیویس باز هم از بیان هرگونه سخن مثبت درباره او سر باز می‌زد و در واکنشی مشهور به درگذشت رقیب قدیمی‌اش چنین گفت: «نباید درباره مردگان بد گفت؛ ژوان کرافورد مرده است و این خوب است.» همین جمله نشان می‌دهد که آن کشمکش قدیمی تا چه اندازه ریشه‌دار بود.
