راجامولی و پروژه عظیم «واراناسی»؛ عبور از مرزهای آر.آر.آر
کارگردان صاحب‌سبک سینمای هند که با ساخته پیشین خود توجه جهانیان را جلب کرد، اکنون از طرحی سخن می‌گوید که گستره‌ای به‌مراتب وسیع‌تر دارد. اس.اس راجامولی در تازه‌ترین اظهاراتش پرده از پروژه سینمایی «واراناسی» برداشته است؛ اثری که به گفته خودش پنج تا شش برابر بزرگ‌تر از «آر.آر.آر» است و قرار است در آوریل ۲۰۲۷ روی پرده برود. ماهش بابو، پریانکا چوپرا جوناس و پریتویراج سوکوماران بازیگران اصلی این فیلم هستند که ترکیبی از اکشن، ماجراجویی و اساطیر هندی را در لوکیشن‌های بین‌المللی روایت می‌کند.
جاه‌طلبی فراتر از یک پدیده جهانی
راجامولی که درام اکشن «آر.آر.آر» را در سال ۲۰۲۲ به یک پدیده جهانی بدل کرد، معتقد است «واراناسی» از نظر مقیاس به‌طور چشم‌گیری فراتر از آن فیلم ایستاده است. «آر.آر.آر» با مدت‌زمانی نزدیک به سه ساعت توانست نام او را به مخاطبان بین‌المللی بشناساند، اما فیلم تازه بر پایه داستانی طراحی شده که مکان‌ها، دوره‌های زمانی و اثرگذاری فرهنگی گسترده‌تری را در بر می‌گیرد.
این فیلمساز هندی همچنین به تفاوت زمان تولید دو اثر اشاره کرد. به گفته او، فیلمبرداری «آر.آر.آر» به دلیل وسعت کار ۳۱۵ روز به طول انجامید، در حالی که «واراناسی» با وجود بزرگ‌تر بودن، در ۲۷۵ روز جلوی دوربین رفت. راجامولی این اختلاف را نشانه کاهش ۴۰ روزه زمان فیلمبرداری دانست و توضیح داد که برنامه‌ریزی دقیق‌تر باعث شده تولید این پروژه بلندپروازانه در روزهای کمتری به پایان برسد.
داستانی میان اساطیر و لوکیشن‌های جهانی
«واراناسی» حول محور شخصیت یک باستان‌شناس شکل گرفته که می‌کوشد از بروز یک فاجعه جهانی پیشگیری کند. روایت فیلم در مکان‌های گوناگونی از جمله شهر واراناسی، قطب جنوب و آفریقا پیش می‌رود و ماهش بابو را در کنار پریانکا چوپرا جوناس و پریتویراج سوکوماران نشان می‌دهد. این اثر از تاریخ و اساطیر کهن هند الهام گرفته و ارجاعات فرهنگی را در قالب یک ماجراجویی بزرگ مقیاس جای می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که پیوند صحنه‌های بین‌المللی با سنت‌های قصه‌گویی هندی، جذابیت نمایشی فراوانی برای آن ایجاد کرده است.
راجامولی که این جزئیات را در یک مسترکلاس در پنجاهمین جشنواره بین‌المللی فیلم سائوپائولو در برزیل بیان کرد، همان‌جا جایزه افتخاری لئون کاکاف را نیز دریافت نمود. او هند را سرچشمه‌ای غنی از داستان‌های برآمده از اسطوره‌شناسی، تاریخ و سنت‌های فرهنگی توصیف کرد و گفت این ارجاع‌ها هنگام شکل‌گیری فیلمنامه به‌شکلی طبیعی وارد آثارش می‌شوند.
موسیقی، احساسات و مسئولیت جهانی
این کارگردان درباره مفهوم ناواراسا — زیبایی‌شناسی هندی مرتبط با ۹ احساس یا جوهره بیانی — نیز سخن گفت و تأکید کرد یک قصه کامل باید طیف گسترده‌ای از عواطف مانند غم، خنده و خشم را شامل شود. او در این‌باره اظهار کرد: «این رویکرد می‌تواند موجب شود فیلم‌های هندی برای بینندگانی که با سینمای این کشور ناآشنا هستند، مانند ترکیبی از چندین ژانر به نظر برسند. به جای اینکه این تغییرات را به عنوان عناصر جداگانه در نظر بگیریم، هدف داستان‌سرایی من گرد هم آوردن احساسات مختلف در یک تجربه سینمایی واحد است.»
راجامولی افزود موسیقی و رقص بار دیگر نقش پررنگی در «واراناسی» خواهند داشت، همان‌گونه که در «آر.آر.آر» چنین بود. او صحنه‌آراییِ مبتنی بر رقص را وسیله‌ای برای تقویت پیوند میان شخصیت‌ها، انتقال حس و بیان هویت فرهنگی دانست و تصریح کرد که میان طراحی رقص اکشن و رقص معمولی تفاوتی قائل نیست و هر دو را ابزاری برای پیشبرد تأثیر عاطفی صحنه می‌بیند. این نگاه در «آر.آر.آر» نقشی کلیدی داشت و ترانه «ناتو ناتو» توانست جایزه اسکار بهترین آهنگ اورجینال را در نود و پنجمین مراسم اسکار از آن خود کند و نگاه جهانی را بیش از پیش به سینمای تلوگو زبان جلب نماید.
او با وجود تأکید بر اینکه همان قصه‌گوی سابق است، پذیرفت که موفقیت آثارش فشار بیشتری هنگام عرضه داستان‌های هندی به تماشاگران سراسر جهان بر او وارد کرده است. به گفته وی، مخاطبان گفته‌اند از طریق فیلم‌های او با هند آشنا شده‌اند و همین مسئله آگاهی‌اش را نسبت به مسئولیتِ نحوه روایت داستان‌ها افزایش داده است. «آر.آر.آر» در اکران سینمایی به بیش از ۴۰ کشور رسید و سپس در نتفلیکس در دسترس قرار گرفت، اما برای «واراناسی» آرزوی راجامولی آن است که تماشاگران جهان این فیلم را به‌جای تکیه بر پخش آنلاین، به‌طور گسترده در سالن‌های سینما تجربه کنند. جزئیات تأیید شده برای اکران جهانی و نحوه توزیع منطقه‌ای همچنان به تصمیم سازندگان بستگی دارد و فعلاً مشخص نیست آیا این فیلم می‌تواند در سطح بین‌المللی با موفقیت «آر.آر.آر» برابری کند یا نه.
