زرین‌دست در جشنواره مقاومت: سینما با تقلید و هوش مصنوعی به بن‌بست می‌رسد
در جریان نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت، پردیس سینمایی ملت میزبان نشستی با حضور علیرضا زرین‌دست بود؛ جایی که این مدیر فیلمبرداری باسابقه، مرز میان ساختن یک اثر و خلق اثری درخور را برای هنرجویان ترسیم کرد. او با نگاهی نقادانه به روندهای رایج، کپی‌برداری از کارهای پرفروش را آفت جدی دانست و از نسل تازه خواست که به جای تکرار، سراغ کشف جهان شخصی خود بروند.
آغاز مسیر از فیلمنامه تا پرهیز از خاطره‌دزدی
زرین‌دست در شروع سخنانش تأکید کرد که خلق یک فیلم خوب از دشوارترین کارهاست و سنگ‌بنای آن متنی است که هم ادبیات داخلی و خارجی را بشناسد و هم با توان واقعی سینمای ایران هماهنگ باشد. به باور او، سینما همچون کاغذ سفیدی است که تنها با خلاقیت فیلمساز معنا می‌گیرد و کلمه را به نور و تصویر بدل می‌سازد. مطالعه و تماشای آثار شاخص لازم است، اما اگر ایده‌ای زیر تأثیر کاری دیگر شکل گرفت، هنرمند باید منبع الهامش را صریح بیان کند و از «خاطره‌دزدی» بپرهیزد.
نقش لوکیشن و پیوند نورپردازی با نقاشی
این فیلمبردار پیشکسوت در بخش دیگری از کارگاه، انتخاب محل فیلمبرداری را تابعی از موقعیت دراماتیک، شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها دانست و هشدار داد که انتخاب غلط می‌تواند نیروی یک صحنه را نابود کند. او همچنین یادآور شد که مهارت پشت دوربین تنها با کار عملی حاصل نمی‌شود؛ خواندن رمان، شناخت نقاشی و آگاهی از تاریخ تصویر ضروری است. به گفته وی، بسیاری از قواعد نورپردازی کلاسیک ریشه در نقاشی پیش از اختراع برق دارد، جایی که هنرمندان با نور طبیعی، جای سوژه و کیفیت سایه‌ها اصولی را پایه گذاشتند که بعدها به عکاسی و فیلمبرداری راه یافت.
هشدار درباره هوش مصنوعی و تجربه‌ای متفاوت با کیارستمی
زرین‌دست در واکنش به گسترش ابزارهای هوشمند تولید تصویر اظهار کرد که به‌کارگیری بی‌رویه این فناوری توان تصمیم‌گیری و خلاقیت انسان را کاهش می‌دهد. از نظر او سینما باید بر شناخت، انتخاب و خلاقیت انسانی استوار بماند؛ فیلمبردار حق دارد از ابزار بهره بگیرد، اما «هوش طبیعی» انسان باید بر آن مسلط باشد. وی در پاسخ به پرسشی درباره همکاری با عباس کیارستمی نیز به فیلم «کلوزآپ» اشاره کرد و گفت که کیارستمی از او خواسته بود تصویر را برخلاف سبک آراسته همیشگی‌اش و با ظاهری ساده و بی‌تکلف ثبت کند. در پایان، او ابزارهای جدید را تسهیل‌کننده دانست، اما یادآور شد که آنچه یک تصویر را به سینما تبدیل می‌کند، تسلط هنرمند بر ابزار است.
