السینور؛ وداع اندرو اسکات با صحنه در نقش ایان چارلسون
هنر گاهی در بزنگاه‌های مرگ و زندگی معنا می‌یابد؛ آنجا که بدن رو به فرسودن دارد، اما روح هنوز برای گفتن کلمه‌ای اصرار می‌ورزد. «السینور» روایت دقیقاً همین تقابل است؛ اثری که ایان چارلسون، بازیگر اسکاتلندی را در واپسین ماه‌های عمرش نشان می‌دهد، زمانی که با وجود بیماری ایدز، برای نقش هملت در تئاتر ملی بریتانیا تمرین می‌کرد. حالا منتقدان پس از تماشای این فیلم، نمرات و نظرات خود را منتشر کرده‌اند و بازی اندرو اسکات در مرکز توجه قرار دارد.
در جست‌وجوی ایان چارلسون در اوج بحران
این درام زندگی‌نامه‌ای که سایمون استون آن را کارگردانی و استیون برسفورد نویسندگی کرده، روی بخش دشواری از زندگی حرفه‌ای و خصوصی ایان چارلسون متمرکز است. فیلم تلاش‌ها، چالش‌ها و فشارهای جسمی و روانی این هنرمند را هنگام آماده شدن برای یکی از ماندگارترین نقش‌های تئاتری تاریخ ترسیم می‌کند.
اندرو اسکات نقش ایان چارلسون را برعهده دارد و اولیویا کلمن در نقش مارگارت جانسون، پزشک او ظاهر شده است. در کنار آن‌ها، جمعی از بازیگران شاخص حضور دارند:
- بیلی پایپر
- جانی فلین
- لوک تامپسون
- دیوید داوسون
- متیو بیرد
- جو لاک
- جولیت استیونسون
- پیتر مولان
السینور با گره زدن جهان نمایش به رنجی انسانی، به سراغ هنر، تعهد، بیماری و رویارویی با فقدان می‌رود و زندگی کسی را بازخوانی می‌کند که حتی در سخت‌ترین وضعیت، از صحنه فاصله نگرفت. زمان فیلم ۱۱۱ دقیقه عنوان شده است.
نمرات السینور در وب‌سایت‌های معتبر
در وب‌سایت راتن تومیتوز تاکنون ۶۰ نقد برای این فیلم ثبت شده و امتیاز ۸۸ درصد را از منتقدان گرفته است. در وب‌سایت متاکریتیک نیز ۱۸ نقد منتشر شده که امتیاز ۷۳ از صد را برای اثر به همراه داشته است.
ستایش منتقدان از هنرنمایی اندرو اسکات
منتقدان از زوایای مختلف به این اثر پرداخته‌اند. بسیاری از آن‌ها یکی از بهترین بازی‌های سال را متعلق به اندرو اسکات دانسته‌اند.
گرگوری الوود از «The Playlist» با نمره ۹۱ نوشته است:
اندرو اسکات پیش‌تر نیز آسیب‌پذیری و شکنندگی عمیقی را در بازی‌هایش به نمایش گذاشته بود، اما هرگز به این شکل نبوده. هر بار که تصور می‌کنید او دیگر نمی‌تواند از این بهتر ظاهر شود، و البته باید تأکید کرد که قرار نیست این اجراها با یکدیگر رقابت کنند، چیزی عمیق‌تر و فراتر از انتظار از درون وجودش بیرون می‌کشد. این واقعاً نقش یک عمر بازیگری اوست.
اوون گیلبرمن از «Variety» با نمره ۹۰ می‌گوید اندرو اسکات با بازی خود، این سفر سینمایی را به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل می‌کند. دیو کالهون از «Screen Daily» نیز نمره ۹۰ داده و معتقد است:
قدرت هنر، اگر نتواند رنج را التیام ببخشد، دست‌کم می‌تواند راهی برای درک و معنا بخشیدن به آن فراهم کند. این مفدوم در روایت دراماتیک و تأثیرگذار فیلم از گوشه‌ای خارق‌العاده از تاریخ معاصر تئاتر بریتانیا، به شکلی عمیق و تکان‌دهنده منتقل می‌شود.
استیو پاند از «TheWrap» نمره ۸۸ را ثبت کرده و درباره حال‌وهوای احساسی فیلم نوشته است:
آیا Elsinore در بخش‌هایی از مسیر به سمت احساسات‌گرایی افراطی می‌رود؟ قطعاً، اما فقط به همان اندازه‌ای که آثار شکسپیر چنین حال‌وهوایی دارند؛ یعنی به شکلی باشکوه و تماشایی.
دیوید رونی از «The Hollywood Reporter» نمره ۸۰ را داده و بازی اندرو اسکات در نقش چارلسون و هملت را عامل قدرت عاطفی فیلم دانسته؛ هرچند فیلم نتوانسته کاملاً از کلیشه‌های الهام‌بخش دور شود، تصویر زنده‌ای از لندن در اوج بحران ایدز می‌سازد و ادای احترامی تأثیرگذار به هنر است.
بنجامین لی از «The Guardian» نمره ۸۰ را ثبت کرده و از ویرانگر بودن اثر گفته است:
در نخستین نمایش آن در جشنواره تورنتو، بسیاری از تماشاگران اشک ریختند. بااین‌حال، فیلم با شوخ‌طبعی تلخ و سیاهی همراه شده که خود چارلسون برای کنار آمدن با شرایط دشوار زندگی‌اش از آن استفاده می‌کرد. بازی اندرو اسکات، با وجود اینکه او بازیگری را به تصویر می‌کشد که خودش در نقش یک شخصیت نمایشی ظاهر می‌شود، هیچ تصنعی ندارد.
ترز لاکسون از «Collider» نیز نمره ۸۰ داده و برای تماشای ۱۱۱ دقیقه‌ای فیلم به مخاطبان توصیه همراه داشتن دستمال کاغذی بیشتری کرده است.
دیدگاه‌های انتقادی‌تر
تیم روبی از «The Telegraph» نمره ۸۰ را داده و معتقد است پرده پایانی به نماهای مونتاژی نه‌چندان موفق تبدیل شده و فیلم از رسیدن به عظمت بازمی‌ماند، اما تشویق برای اندرو اسکات کاملاً شایسته خواهد بود.
جاش بیت از «Screen Rant» با نمره ۷۰ نوشته شخصیت چارلسون بسیار پیچیده بوده و اندرو اسکات به شکلی درخشان او را انسانی واقعی و سرشار از نقص مجسم کرده که همین یکی از بهترین بازی‌های سال شده است.
در مقابل، «IndieWire» با نمره ۵۰ به رنگ‌پردازی خاکستری و فیلم‌برداری مایک ایلی اشاره کرده که هیچ شور بصری در برابر رنج مطلق ایجاد نمی‌کند.
اد گونزالس از «Slant Magazine» نمره ۵۰ داده و گفته نیاز چارلسون به هملت برای تماشاگر تشریح نمی‌شود، اما اسکات این احساس را با تمام وجود منتقل می‌کند.
سی جی پرینس از «The Film Stage» با نمره ۴۲ ساختار اثر را بیشتر شبیه مجموعه‌ای از نماهای تبلیغاتی دانسته که اجازه نمی‌دهد کیفیت واقعی بازیگری به‌درستی درک شود.
