آیلین در جشنواره فیلم کوتاه؛ فریاد بی‌پولی فیلم‌سازان شهرستانی
تصور کنید فیلم‌نامه‌ای درخشان روی میز دارید، اما به‌جای دوربین، تنها یک بوم صدای فرسوده و بودجه‌ای نزدیک به صفر در اختیار شماست. این دقیقاً همان کابوسی است که بسیاری از هنرمندان مستعد در نقاط دورتر از پایتخت با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. «آرمین حجازی» که با فیلم کوتاه «آیلین» در بخش «وطن به روایت من» چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران حضور دارد، در گفت‌وگویی صریح پرده از واقعیت‌های تلخ تولید در شهرستان‌ها برداشته است؛ جایی که استعداد فراوان است، اما زر و زور تجهیزات نیست.
گنجینه‌ای از استعداد در حصارِ بودجه
به گفته این کارگردان، مشگین‌شهر و استان اردبیل مملو از فیلم‌نامه‌نویسان و کارگردانان توانمندی است که آثار قابل‌توجهی در ذهن می‌پرورانند. با این حال، سد محکمِ نبود پشتوانه مالی باعث شده تا بسیاری از این نیروهای خلاق هرگز رنگ پرده سینما را نبینند. حجازی با اشاره به اینکه بزرگ‌ترین مانع بر سر راه هنرمندان این خطه، فراهم کردن سرمایه مورد نیاز برای ساخت اثر است، توضیح می‌دهد که فقدان حمایت‌های مالی کافی، عملاً امکان ورود به مرحله تولید را از این استعدادها سلب کرده است.
تجهیزاتی که یاری نمی‌کنند
انتقاد اصلی این فیلم‌ساز متوجه وضعیت نهادهای حمایتی مانند انجمن سینمای جوان است. او با اشاره به محدودیت شدید امکانات در دفاتر شهرستانی، افشا می‌کند که کل دارایی فنی انجمن در شهر آن‌ها به یک دوربین Canon 90D، یک سه‌پایه و یک بوم صدابرداری کهنه خلاصه می‌شود که به دلیل فرسودگی، استفاده چندانی هم ندارد.
او معتقد است که حتی اگر آموزش‌های تخصصی و کلاس‌های فنی برگزار شود، تا زمانی که ابزار و بودجه لازم برای خلق اثر وجود نداشته باشد، این آموزش‌ها عملاً بی‌ثمر خواهند بود. حجازی تأکید می‌کند: «اگر امکانات لازم برای تولید فراهم نباشد آموزش به‌تنهایی نمی‌تواند مشکلات را برطرف کند». این کمبودها در نیروی انسانی هم نمود پیدا کرده است؛ به‌طوری‌که گاهی گروه‌های تولید ناچارند برای ضبط تصویر و صدا از متخصصان سایر شهرها کمک بگیرند.
نابرابری در زمین بازی جشنواره‌ها
یکی از چالش‌های پنهان اما مهمی که حجازی به آن اشاره می‌کند، تفاوت فاحش شرایط تولید است که در زمان داوری نادیده گرفته می‌شود. به باور او، فیلم‌سازی که در مشگین‌شهر با حداقل امکانات فیلم می‌سازد، با کسی که در تهران و با تجهیزات پیشرفته کار می‌کند، با یک معیار سنجیده می‌شود. این در حالی است که داوران معمولاً توجهی به اینکه اثر با چه محدودیت‌ها و دستگاه‌هایی ضبط شده است، ندارند.
او در این‌باره تصریح می‌کند: «احساس می‌کنم نوعی نابرابری در شرایط تولید وجود دارد که هنگام داوری آثار در جشنواره فیلم کوتاه چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد». با این وجود، او نسبت به بهبود نسبی وضعیت سینمای کوتاه در سال‌های اخیر و افزایش اقبال هنرمندان به این مدیوم ابراز امیدواری کرده است.
آیلین؛ تولد یک فیلم با دستان خالی
شاید شنیدنی‌ترین بخش این گفت‌وگو به پشت‌صحنه ساخت فیلم «آیلین» بازمی‌گردد. حجازی در این پروژه به‌تنهایی بار سنگین کارگردانی، نویسندگی، تهیه‌کنندگی، تدوین و مدیریت تصویربرداری را بر دوش کشیده و اثر را با دوربین شخصی خود جلوی دوربین برده است. او انجام هم‌زمان این وظایف را بسیار طاقت‌فرسا توصیف می‌کند؛ چرا که کنترل بازیگران و مدیریت تصویر در آنِ واحد، کاری دشوار است. با این حال، او موفقیت این پروژه را مرهون همراهی دوستان و گروهی می‌داند که در کنار او ایستادند تا این فیلم به سرانجام برسد.
