افشاگری تهیه‌کننده پیشین کوالیشن از هزینه‌های هنگفت مایکروسافت
در حالی که ردموندی‌ها می‌کوشند جایگاه از دست‌رفته بخش ایکس‌باکس را دوباره احیا کنند، روایت تازه یک مدیر پیشین استودیو کوالیشن پرده از واقعیتی پنهان در دل سازوکار مالی این غول فناوری برداشته است. بر اساس این افشاگری، بخش قابل‌توجهی از سرمایه‌های کلان نه صرف تولید محتوا، بلکه صرف نگهداری ابزارهایی می‌شود که هرگز به‌صورت یکپارچه به کار گرفته نشده‌اند. این مسئله در شرایطی مطرح شده که بازگشت سرمایه در پروژه‌های عظیم امروزی، دیگر تنها با اتکا به فروش نسخه‌های بازی ناممکن به نظر می‌رسد و هزینه‌های جانبی، چالشی فراتر از پیش‌بینی‌ها ساخته است.
زیرساخت‌های موازی و هزینه‌های صدها میلیون دلاری
به‌گزارش آی‌اکس‌بی‌تی گیمز، مایکروسافت روی خوشی به استفاده از نسخه سفارشی و ارتقایافته Unreal Engine که توسط استودیوی کوالیشن توسعه یافته نشان نداده و فناوری‌هایی مانند موتور ForzaTech را در اولویت قرار داده است. این عدم تمایل به اشتراک‌گذاری فناوری میان تیم‌های داخلی، باعث شده صدها میلیون دلار صرفاً برای حفظ و نگهداری چند زیرساخت موازی هزینه شود. پیامد این رویکرد آن است که سرمایه‌گذاری سنگین انجام‌شده، بازدهی گسترده‌ای در کل اکوسیستم بازی‌سازی این شرکت ایجاد نمی‌کند و بار مالی تازه‌ای را تحمیل می‌سازد.
تلاش نافرجام برای یکپارچه‌سازی موتور آنریل
بخش قابل‌توجهی از بودجه‌های سنگین کوالیشن، به توسعه شاخه سفارشی آنریل انجین و پیشبرد یکی از مجموعه‌های پرچم‌دار مایکروساخت اختصاص می‌یابد؛ با این حال سایر استودیوهای زیرمجموعه حاضر به بهره‌گیری از دستاوردهای فنی آن نشده‌اند. درک ریس، تهیه‌کننده ارشد سابق در کوالیشن، در این‌باره گفت:
«من این موضوع را خوب می‌دانم، زیرا خودم تلاش کردم مدیریت را متقاعد کنم از برنامه‌ای حمایت کند که بر اساس آن، سایر استودیوها نیز استفاده از موتور آنریل ارتقایافته را آغاز کنند؛ رویکردی که می‌توانست به توزیع و سرشکن شدن هزینه‌های نگهداری آن بین تیم‌های مختلف کمک کند.»
بحران ساختاری فراتر از یک استودیو
این چالش ساختاری تنها به یک استودیو محدود نمی‌شود و وضعیت مشابهی نیز در استودیوی ترن ۱۰ و توسعه موتور اختصاصی ForzaTech به چشم می‌خورد. چنین روندی بار مالی مضاعفی روی دوش بخش سرگرمی مایکروسافت گذاشته و نشان می‌دهد که پراکندگی ابزارهای فنی، به یکی از گره‌های اصلی هزینه‌ای در این مجموعه تبدیل شده است. در نهایت، رقم‌های سرسام‌آور ثبت‌شده برای پروژه‌های چندصد میلیون دلاری، بیش از آنکه صرف خلق تجربه‌های تازه شود، درگیر حفظ ساختارهای موازی و استفاده‌نشده مانده است.
