سریال ترسناک علمی-تخیلی «فرام» با حال‌وهوای استیون کینگ در نتفلیکس غوغا کرد
دنیای پخش آنلاین پر از مشکل است، اما یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتش این است که هر کدام از این شرکت‌ها سرسختانه دنبال ساختن فیلم و سریال تازه‌اند تا کتابخانه‌شان از عنوان‌های قابل‌پخش پر شود. چیزهای زیادی هست که ارزش دیدن دارند، اما زمان کافی برای تماشای این آثار ارزشمند وجود ندارد. در نتیجه، فیلم‌ها و سریال‌های عالی لابه‌لای ترک‌ها گم می‌شوند یا پیش از آنکه مسیرشان کامل شود، بی‌تشریفات لغو می‌شوند.
پس این تقریباً یک معجزه است که «فرام» (From)، سریال ترسناک علمی-تخیلی ساخته جان گریفین (John Griffin) که چند سال زیر رادار مانده بود، پنج فصل دوام آورده است. فصل پایانی را شبکه ام‌جی‌ام‌پلاس (MGM+) آوریل گذشته چراغ سبز داد، که بخش بزرگی از آن به‌خاطر طرفداران پرشور و کالت این سریال بود؛ اما این شرکت شاید بهتر باشد برای فصل دیگری از گریفین التماس کند. چون این محبوب کالت حالا در نتفلیکس به یک موفقیت واقعی تبدیل شده است.
نتفلیکس ماه گذشته پخش سه فصل اول «فرام» را آغاز کرد و این سریال هم‌اکنون چهارمین سریال محبوب این سرویس است. درک دلیلش سخت نیست. سریال گریفین اساساً «لاست» (Lost) با حال‌وهوای پررنگ استیون کینگ (Stephen King) است و حتی یکی از ستاره‌های «لاست»، هارولد پرینو (Harold Perrineau) را هم در ترکیب دارد.
«فرام» با خانواده‌ای چهارنفره آغاز می‌شود که مجبور می‌شوند سفر جاده‌ای‌شان را تغییر مسیر دهند، چون درخت افتاده‌ای راهشان را بسته است. آن‌ها سر از شهر کوچکی درمی‌آورند که در آن کلانتر بوید استیونز (پرینو) مسیر خروج از منطقه را نشانشان می‌دهد، اما خیلی زود دوباره خودشان را در همان شهر می‌یابند. کم‌کم کشف می‌کنند که فراری از این شهر بی‌نام وجود ندارد.
«فرام» خیلی سریع «لاست» را شبیه یک تعطیلات گرمسیری دل‌پذیر می‌کند، وقتی معلوم می‌شود شهر شب‌ها به‌طور قطعی مرگبار می‌شود، به‌خاطر حضور هیولاهای بی‌رحمی که ظاهری انسانی دارند. و سریال در به تصویر کشیدن وحشی‌گری این موجودات هیچ ملاحظه‌ای نمی‌کند. این سریال لذت عاشقان خون و خشونت است.
نتفلیکس «فرام» را از برزخ پخش بیرون کشید
یکی از دلایل اصلی اینکه «فرام» هرگز میان مخاطبان جریان اصلی جا نیفتاد این است که فصل اولش در اپیکس (Epix) پخش شد، شبکه‌ای که در نهایت ام‌جی‌ام‌پلاس آن را خرید. پس نتفلیکس اساساً لطف بزرگی به ام‌جی‌ام‌پلاس کرده است، چون «فرام» به همان اندازه «لاست» اعتیادآور است.
با توجه به افزایش دیده‌شدن این سریال، شاید این اثر تحسین‌شده توسط منتقدان (هر چهار فصل در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) امتیازی بالای ۹۰ درصد دارند) بالاخره نامزدی‌هایی برای جوایز امی پرایم‌تایم به دست آورد. این سریال سال گذشته جایزه ساترن (Saturn Award) بهترین سریال ترسناک تلویزیونی را برد و پرینو هم خیلی وقت است که مستحق توجه امی است. تنها مانع اینجا این است که رأی‌دهندگان باید چهار فصل از سریالی را یک‌نفس تماشا کنند که از رادارشان دور بوده است.
اگر رأی‌دهندگان واقعاً این ریسک را بکنند، با سریالی هوشمند و وحشتناک روبه‌رو می‌شوند که با تیرگی و سیاهی «مه» (The Mist)، اثر افسانه‌ای و دلگیر ترسناک استیون کینگ، هم‌کاسه می‌شود. خیلی‌ها ممکن است معده این کار را نداشته باشند، اما گریفین و نویسندگانش ماهرانه تاریکی عصر ما را می‌کاوند، عصری که روزهایش اغلب مثل کشیدن در برزخ می‌ماند. اما «فرام» ما را به تماشا نگه می‌دارد، چون نیاز داریم باور کنیم راهی برای بیرون آمدن از این وضعیت وجود دارد.
