نخستین فیلم متیو پری در کنار ریور فینیکس؛ درام فراموش‌شده‌ای که تکرار نشد
مستند «The One About Matthew Perry» (درباره متیو پری) ساخته ماری رابرتسون، با اشاره‌ای بازیگوشانه به نام قسمت‌های سریال «Friends» (دوستان) که پری را به اوج شهرت تلویزیونی رساند، یکی از بی‌رحمانه‌ترین و در عین حال ارزشمندترین تصویرها از این واقعیت است که شهرت و ثروت هیچ مشکلی را حل نمی‌کند. این همان داستان قدیمی «ریچارد کوری» است: انسانی که ظاهراً همه‌چیز دارد، به‌طرزی غیرقابل‌توضیح به زندگی خود پایان می‌دهد، چرا که در درون با اندوه یا پریشانی پنهانی دست‌وپنجه نرم می‌کرده است.
روایت پیرامون پری پیش از مرگش، همواره روایت یک معتاد درمان‌ناپذیر بود. او به بیماری خود آگاه بود، اما نمی‌توانست پاک‌ماندن را حفظ کند. آن‌طور که خودش در این مستند می‌گوید، او در مشروبات الکلی، قرص‌ها و هر چیز دیگری، گریزی آرام‌بخش از بی‌لذتی زندگی‌اش پیدا کرده بود.
با این حال، درک این موضوع که نخستین نقش سینمایی مهم پری در مقابل ریور فینیکس و در فیلم جسورانه و بلوغ‌محور «A Night in the Life of Jimmy Reardon» (شبی از زندگی جیمی ریردون) به کارگردانی ویلیام ریچرت رقم خورد، غمی مضاعف دارد. بر پایه خودزندگی‌نامه پری، او از چهارده‌سالگی مشروب می‌نوشیده است و طبق کتاب «Pink» (صورتی) نوشته گاس ون سنت، مشکل اصلی فینیکس هم نه هروئین، بلکه الکل بوده است. آن‌ها دو روح زخمی و همانند بودند؛ با وجود تفاوت‌های فراوان (در مستند، پری به‌عنوان عاشق همبرگر توصیف شده و فینیکس یک وگان واقعی بود)، در جلوی دوربین هماهنگی کاملی داشتند.
اگر شما یا هر کسی که می‌شناسید به کمک در زمینه اعتیاد نیاز دارید، راه‌های کمک وجود دارد. به وب‌سایت سازمان سوءمصرف مواد و سلامت روان مراجعه کنید یا با خط ملی این سازمان تماس بگیرید.
همکاری یک‌باره متیو پری و ریور فینیکس در فیلم جیمی ریردون
«شبی از زندگی جیمی ریردون» می‌توانست یک اثر کلاسیک بلوغ و پرشور در همان حال‌وهوای جسورانه «Fast Times at Ridgemont High» (زمان‌های سریع در دبیرستان ریج‌مونت) باشد. در این فیلم، فینیکس که هرگز به این اندازه جذاب نبوده، با مریدیت سلنجر، آیون اسکای و ان مگنوسون رابطه عاطفی دارد. اما این فیلم یک کمدی جنسی سطحی به سبک فیلم‌های «American Pie» (پای آمریکایی) نبود. ویلیام ریچرت رمان خودش با نام «Aren't You Even Gonna Kiss Me Goodbye?» (حتی قرار نیست خداحافظی‌ام را ببوسی؟) را اقتباس کرده بود و شخصیت اصلی‌اش با بازی فینیکس را به‌صورت یک بیت‌نیک نیمه‌کاره تصور می‌کرد که می‌خواست از شیکاگو برود.
نقش متیو پری در این فیلم، فرد رابرتز، دوست صمیمی پولدار و فریب‌خورنده‌ای بود که قرار بود به هاروارد برود و از این رابطه چیزی عایدش نمی‌شد. این یکی از معدود دفعاتی در کارنامه پری بود که او در نقش فردی ساده‌لوح ظاهر شد. در اوایل فیلم، جیمی از فرد می‌خواهد نیمی از شهریه دانشگاهش را که در یک کلاهبرداری مربوط به سقط‌جنین بالا آورده، بپردازد. فرد مقاومت می‌کند تا اینکه جیمی قول می‌دهد دختری برایش پیدا کند که بکارتش را از دست بدهد. آن‌ها دختر را پیدا می‌کنند، اما همان‌طور که انتظار می‌رود، او در نهایت با جیمی می‌رود.
پری و فینیکس در کنار هم خوب بودند، اما پری در نقش یک بچه‌پولدار بی‌جذبه، برخلاف توانایی‌هایش بازی می‌کرد. من هرگز پری را تا این اندازه هدایت‌شده ندیده‌ام، و همین باعث می‌شود آرزو کنم کاش او می‌توانست با فیلمسازی همکاری کند که بازیگری را که هرگز ندیدیم، آزاد می‌کرد. او بسیار بااستعداد و مشتاق رضایت دیگران بود، اما گاهی تراژدی گریزناپذیر است.
