دو حضور افتخاری در «گودزیلا منهای زیرو» که فقط هواداران دوآتشه دیدند

«گودزیلا منهای زیرو» یک تماشای تمام‌عیار از گودزیلاست؛ پادشاه هیولاها این‌بار بزرگ‌تر و خشن‌تر از همیشه ظاهر می‌شود و بی‌آنکه بی‌نقص باشد، آن‌قدر صحنه‌های چشم‌نواز و نبردهای کایجو دارد که تجربه‌ای هیجان‌انگیز روی پرده بسازد. در دهه گذشته فیلم‌های کایجو کم نداشته‌ایم، اما کمتر اثری به گستره و ابعاد کاری نزدیک شده است که تاکاشی یامازاکی در ادامه «گودزیلا منهای یک» اسکاربرده‌اش ارائه می‌دهد.

یکی از نکته‌هایی که این فیلم را ویژه می‌کند، گسترش دنیای گودزیلای پیشین است. با ورود کینگ گیدورا (که طراحی‌اش متأسفانه پیش از اکران فیلم در فضای آنلاین لو رفت)، فیلم درها را به روی گونه‌های گوناگون کایجوی استودیو توهو باز می‌کند. اهمیت دارد که نخستین دشمن گودزیلا در اینجا گیدوراست، چون این اژدهای فضایی سه‌سر که صاعقه‌هایی با اثر بر گرانش پرتاب می‌کند، موجودی چنان عجیب است که راه را برای هر چیز دیگری باز می‌گذارد؛ از این نقطه به بعد، مگانگودزیلا یا موثرا یا حتی گیگان هم به‌سادگی قابل استفاده‌اند.

با این حال، «گودزیلا منهای زیرو» حتی وقتی با تهدیدهای فرازمینی روبه‌روست، فیلمی به‌طرز شگفت‌آوری زمینی و انسانی می‌ماند. این فیلم برخی از هولناک‌ترین تصاویر کایجو در چند دهه اخیر را دارد و نشان می‌دهد پیامدهای یک حمله گودزیلا واقعاً تا چه حد دهشتناک می‌تواند باشد. شبیه هیچ فیلم گودزیلایی نیست که در این دوره تازه داشته‌ایم؛ حس گودزیلای کلاسیک را می‌دهد بی‌آنکه بخواهد چرخ را از نو اختراع کند، و از دنیای پرهیاهو و مسخره مونستروِرس زمینی‌تر است.

به همین دلیل خنده‌دار است که این فیلم دو حضور افتخاری از دو گوشه کاملاً متفاوت از دنیای گودزیلا دارد؛ حضورهایی که فقط هواداران دوآتشه متوجهشان می‌شوند. به‌طور مشخص، فیلم حضور افتخاری کارگردان‌های هیدئاکی آنو (Hideaki Anno) و جوردن وگت-رابرتس (Jordan Vogt-Roberts) را دارد.

ادای دین «گودزیلا منهای زیرو» به دو نوع کاملاً متفاوت فیلم کایجو

هیدئاکی آنو اسطوره‌ای در دنیای انیمه است و «نئون جنسیس اوانگلیون» (Neon Genesis Evangelion) را خلق کرده که اثری پیشرو و بسیار تأثیرگذار بود. اما آنو پیش از هر چیز یک نِرد تمام‌عیار است که دهه گذشته را صرف به تصویر کشیدن وسواس‌های کودکی‌اش روی پرده بزرگ کرده؛ از «شین گودزیلا» (Shin Godzilla) شروع کرد و سپس به «شین اولترامن» (Shin Ultraman) و «شین کیمن رایدر» (Shin Kamen Rider) رسید. «شین گودزیلا» آنو یک کشف بود؛ هجوی سیاسی درباره ناکامی دولت در واکنش به بحران که تصادفاً گودزیلایی هولناک هم داشت.

آنو در «گودزیلا منهای زیرو» حضوری دارد که اگر پلک بزنید از دستش می‌دهید؛ زمانی که کوئیچی و نوریکو توکیو را ترک می‌کنند و سوار قطاری به سمت جنوب می‌شوند. دوربین کمتر از یک ثانیه روی مردی می‌ماند که روزنامه‌ای با خبر حمله گیدورا در دست دارد. آن مرد همان اسطوره پشت «شین گودزیلا» است.

حضور افتخاری جوردن وگت-رابرتس در انتهای فیلم رخ می‌دهد، جایی که گروهی از سربازان آمریکایی پروفسور موراکامی را دستگیر می‌کنند. نکته جالب این حضور آن است که وگت-رابرتس در واقع هیچ پروژه گودزیلایی کارگردانی نکرده است. او بیشتر با کارگردانی «کونگ: جزیره اسکال» (Kong: Skull Island) شناخته می‌شود؛ برداشتی بسیار سرگرم‌کننده از فیلم کایجو که بخشی از مونستروِرس است، اما خودِ پادشاه هیولاها در آن حضور ندارد.

تاکاشی یامازاکی، کارگردان «گودزیلا منهای زیرو»، در گفت‌وگو با هالیوود ریپورتر توضیح داد وگت-رابرتس چگونه به فیلم نهایی راه یافت.

یامازاکی گفت: «جوردن سفرهای نسبتاً مکرری به ژاپن دارد. در یکی از سفرهایش با ما تماس گرفت و یک مهمانی شام ترتیب دادیم. آنجا بود که گفت: "هی، واقعاً دوست دارم در فیلم گودزیلای بعدی که رویش کار می‌کنی باشم." و من گفتم: "خب، اگر در ژاپن هستی، شاید صحنه‌ای باشد که بتوانیم تو را در آن بگنجانیم."»

«گودزیلا منهای یک» اکنون در سینماها اکران است.