بهترین نقش‌آفرینی ۲۰۲۶ بالاخره به کنسول‌ها آمد
من در سال ۲۰۲۶ نزدیک به ۱۵۰ بازی جدید انجام داده‌ام، اما کمتر بازی‌ای مانند زیرو پارادز: برای جاسوسان مرده (Zero Parades: For Dead Spies) در ذهنم مانده است. چیزی که فکر می‌کردم ممکن است دنباله‌ای کم‌رمق بر دیسکو الیزیوم (Disco Elysium) باشد، با گذر زمان بیشتر در من رخنه کرده است؛ روایتی از شکست شخصی در دنیایی که بر پایه خیانت بنا شده. هر روز بیشتر شبیه هرشل ویلک (Hershel Wilk) می‌شوم؛ جاسوسی رسوا که انگار نمی‌تواند برای هیچ‌کس کار درستی انجام دهد. اگر شما هم مانند من عاشق غرق شدن در این حس خودنفرینی هستید، خبر خوب این است که زیرو پارادز از امروز روی پلتفرم‌های بیشتری در دسترس است.
عرضه نسخه کارگردان روی کنسول‌ها
یک نسخه کارگردان (Director's Cut) جدید، این بازی نقش‌آفرینی که پیش‌تر فقط روی رایانه شخصی بود را به نینتندو سوییچ ۲ (Nintendo Switch 2)، پلی‌استیشن ۵ (PlayStation 5) و ایکس‌باکس سری ایکس (Xbox Series X) می‌آورد و محتوای تازه‌ای هم همراه دارد. با وجود سایه سنگین یک چرخه توسعه پرتنش که به اخراج‌های پس از انتشار انجامید، زیرو پارادز همچنان ارزش تجربه کردن را دارد تا با یک نقش‌آفرینی جاسوسیِ تیزنویسی‌شده روبه‌رو شوید که بلد است چطور زیر پوستتان برود.
میراث دیسکو الیزیوم و فرمول آشنا
زیرو پارادز دقیقاً همان دستورعمل دیسکو الیزیوم را مو‌به‌مو دنبال می‌کند. این یک بازی روایی‌محور است که بر پایه قوانین بازی‌های رومیزی ساخته شده و پرتاب تاس و بررسی مهارت دارد. یک راوی که به ویژگی‌های شخصیتی متضاد در ذهنتان صدا می‌دهد، گروهی از شهروندان عجیب‌وغریب و هنری نقاشی‌گونه که نشان می‌دهد با موفقیت استودیو زا/یوم (ZA/UM) هم‌خوان است. این عناصر در زمان عرضه اولیه امسال تقریباً به یک بار تبدیل شده بودند، چون برخی نگران بودند زیرو پارادز تقلیدی ناامیدانه از دیسکو الیزیوم باشد که بدون بسیاری از خلاقان اصلی آن بازی ساخته شده است.
من هم هنگام اولین تجربه همین نگرانی را داشتم، اما این گواه کیفیت زیرو پارادز است که از آن بار سنگین عبور می‌کند. این موضوع مدیون نویسندگی درخشان آن است که هم‌سطح دیسکو الیزیوم است — و در برخی لحظات حتی بهتر. ستاره نمایش هرشل ملقب به کسکید (Cascade) است؛ جاسوسی که برای آخرین مأموریت به شهر پورتوفیرو (Portofiro) فرستاده می‌شود. کلیشه‌های ژانر وانمود می‌کنند کسکید یک ابرجاسوس و استاد فریب است، اما واقعیت این نیست: او یک شکست‌خورده تمام‌عیار است.
کمدی تراژیک از اشتباهات
قدرت داستان از اینجا می‌آید که آخرین مأموریت بزرگ هرشل به فاجعه انجامیده است. متأسفانه او نمی‌تواند مأموریت جدیدش را بدون جلب اعتماد چند تن از جاسوسانی که در آن عملیات به آن‌ها خیانت کرده، به پایان برساند. این پیش‌فرض، یک قصه جاسوسی سنتی را به یک حسابرسی شخصی تبدیل می‌کند. شما در حال یک تور عذرخواهی در پورتوفیرو هستید؛ سعی می‌کنید با آدم‌هایی که آزارشان زده‌اید آشتی کنید و هم‌زمان آن‌ها را برای یک مأموریت پرخطر دیگر با پیامدهای سیاسی بزرگ همراه کنید.
برای انجام این کار کمی دستکاری لازم است و همین است که زیرو پارادز را به یک کمدی تراژیک از اشتباهات تبدیل می‌کند. هرچقدر هرشل می‌خواهد صمیمانه عذرخواهی کند، این میل شریف به بخشش با شغلی که از او می‌خواهد همان مردمی را فریب دهد که می‌خواهد از آن‌ها معذرت بخواهد، خنثی می‌شود. هر پرتاب تاس موفق، وقتی با دروغ به سمت رستگاری می‌روید، می‌سوزاند؛ و هر پرتاب تاس ناموفق یادآوری خنده‌داری است که هرشل جیمز باند (James Bond) نیست.
تصمیم‌هایی که رهایتان نمی‌کنند
با داستانی از نظر احساسی پیچیده که با ریسک‌پذیری پرمخاطره نقش‌آفرینی پیش می‌رود، هر تصمیمی که در زیرو پارادز می‌گیرید با شما می‌ماند. من هنوز درباره تجربه‌ام فکر می‌کنم که — اگر راستش را بخواهید — در یک فاجعه تمام‌عیار تمام شد. مدام به هر انتخابی که کردم برمی‌گردم و می‌پرسم کجا همه‌چیز خراب شد. و وقتی این کار را می‌کنم، نمی‌توانم همان سؤال‌ها را درباره زندگی بیرون از صفحه نمایش از خودم نپرسم. کدام تصمیم‌ها را آرزو می‌کنم می‌توانستم برگردانم؟ چند تایی به ذهنم می‌رسد.
زیرو پارادز: نسخه کارگردان اکنون برای نینتندو سوییچ ۲، پلی‌استیشن ۵، رایانه شخصی ویندوز و ایکس‌باکس سری ایکس در دسترس است.
