سفری به ناکالی: طوفان رنگ‌ها و دوستی در جزیره فراموش‌شده
سینمای انیمیشن بارها ثابت کرده است که می‌تواند مرزهای فرهنگی را درنوردد، اما کمتر پیش می‌آید که یک استودیو بزرگ، ریسک کند و تمام داستانش را در دل افسانه‌های یک سرزمین خاص جست‌وجو کند. «جزیره فراموش‌شده» (Forgotten Island) دقیقاً چنین تجربه‌ای است؛ جایی که دو کارگردان صاحب‌نام، به‌جای تکرار فرمول‌های موفق قبلی، به سراغ ریشه‌های فرهنگی خود رفته‌اند. این اثر نه‌تنها یک ماجراجویی بصری نفس‌گیر است، بلکه تلاشی برای زنده کردن خاطرات و هویتی است که در میان هیاهوی زندگی مدرن گم می‌شود. ساخته جدید «دریم‌ورکس» با الهام از موج نوین انیمیشن‌سازی، ثابت می‌کند که هنوز هم می‌توان با ایده‌های تازه و جسورانه، تماشاگر را شگفت‌زده کرد.
هشدار! در ادامه این مطلب، بخش‌هایی از داستان فیلم فاش می‌شود.
میراث دو کارگردان و عبور از کلیشه‌ها
جوئل کرافورد و جانوئل مرکادو، زوج فیلیپینی که در سال ۲۰۲۲ با «گربه چکمه‌پوش: آخرین آرزو» (Puss in Boots: The Last Wish) غوغا کردند و نامزدی اسکار را برای استودیو به ارمغان آوردند، این بار مسیر متفاوتی را برگزیده‌اند. آن‌ها به‌جای ساخت دنباله‌ای برای اثر پرفروش خود، سراغ یک پروژه عزیز و شخصی رفته‌اند که از فرهنگ و فولکلور فیلیپینی جان می‌گیرد. نتیجه، اثری است که با سبک بصری دیوانه‌وارش، یادآور شاهکارهایی چون «شکارچیان شیاطین کیپاپ» (KPop Demon Hunters) و «مرد عنکبوتی: به درون دنیای عنکبوتی» (Spider-Man: Into the Spider-Verse) است. این فیلم حول محور دوستی و قدرت خاطراتی می‌گردد که هویت آدم‌ها را می‌سازند.
روایتی از دهه نود و سفر به ناکالی
داستان در فضای نوستالژیک دهه نود میلادی در فیلیپین آغاز می‌شود؛ جایی که «جو» (با صدای H.E.R.) و «رایسا» (با صدای لیزا سوبرانو) در دوران مدرسه با هم پیوند دوستی می‌بندند و دستبندهای دوستی رد و بدل می‌کنند. این رفاقت با علاقه مشترک آن‌ها به قصه‌های مادربزرگ جو، یعنی «لولا» (دالی دِلئون)، گره خورده است؛ قصه‌هایی درباره جزیره افسانه‌ای «ناکالی» و هیولای خون‌آشام آن به نام «مانانانگال» (لیا سالونگا) که مادربزرگ ادعا می‌کند آن‌ها را از نزدیک دیده است. اما با گذر زمان و رسیدن به سن بلوغ، واقعیت‌های زندگی مانند فشار والدین رایسا برای مهاجرت به آمریکا، این دوستی را به چالش می‌کشد. درست در آستانه جدایی، دروازه‌ای جادویی آن‌ها را به ناکالی می‌کشاند؛ جایی که آن‌ها ۱۲ ساعت از زمان را گم کرده‌اند و با تغییرات عجیبی در ظاهر خود (مانند بال‌های رایسا و تاج جو) مواجه می‌شوند. حالا آن‌ها باید در ماجرایی که بویی از «خماری» (Hangover) و «یادگاری» (Memento) برده است، راه بازگشت را پیدا کنند.
شکوه بصری و موسیقی متن
«جزیره فراموش‌شده» در تمام جزئیات، از داستان گرفته تا ابعاد افسانه‌ای، غرق در فرهنگ فیلیپین است؛ رویکردی که پیش‌تر در «موانا» (Moana) و فرهنگ پولینزی جواب داده بود. اما چیزی که این انیمیشن را متمایز می‌کند، جلوه‌های بصری رنگارنگ خارق‌العاده آن است. برخلاف انیمیشن‌های ۲۰۲۶ مانند «داستان اسباب‌بازی ۵» (Toy Story 5) یا «بز» (Goat)، در اینجا حتی یک قاب معمولی پیدا نمی‌شود. رنگ‌های نئونی، زوایای دوربین عجیب و الهام از کمیک‌بوک‌ها و انیمه، هر فریم را به یک تابلوی نقاشی زنده تبدیل کرده است. موسیقی متن نیز با ترکیب آهنگ‌های دهه‌هشتادی و نودی مثل Don’t Stop Believin و This Is How We Do It در کنار سازهای سنتی فیلیپینی، لحن پرجوش و خروش فیلم را حفظ می‌کند. شنیدن صدای سوفیا از گروه Katseye در ترانه‌ای از فیلم نیز از دیگر جذابیت‌های شنیداری آن است.
- تدوین و کارگردانی پرجنب و جوش
- جلوه‌های بصری رنگارنگ خارق‌العاده
- داستان ملموس با قهرمانان دوست‌داشتنی و باورپذیر
صداپیشگی و موجودات افسانه‌ای
دنیای فیلم پر از موجودات عجیبی است که هر کدام به‌یادماندنی هستند؛ از مرد دریایی عاشق سلفی (کوین مک‌کان) و دیو آبی «مامانی» (منی جاسینتو) گرفته تا راو نیمه‌سگ (دیو فرانکو) و دیو دزد حافظه به نام باتیبا (جنی اسلیت). در این میان، مانانانگال که می‌تواند بدنش را نصف کند، وحشتناک‌ترین حضور را دارد و در سکانس تعقیب‌وگریز، گاهی از مرزهای فیلم‌های مثبت‌سیزده هم فراتر می‌رود. از نظر صداپیشگی، تضاد میان شخصیت پرانرژی جو و رایسای مسئولیت‌پذیر، به لطف اجرای H.E.R. و لیزا سوبرانو کاملاً باورپذیر است. مادربزرگ عاشق کارائوکه (دالی دلئون) و دیگر نقش‌های فرعی نیز به غنای این دنیای شلوغ افزوده‌اند. با وجود تمام این هیاهو، فیلم هرگز هویتش را گم نمی‌کند و مانند بهترین آثار پیکسار، داستانی ملموس درباره چالش‌های نوجوانی ارائه می‌دهد.
شاید فیلم گاهی آن‌قدر در تزیینات و شوخی‌ها غرق شود که رشته اصلی داستان یعنی پیوند عمیق دو زن جوان به حاشیه برود، اما در نهایت همیشه به آن بازمی‌گردد. سکانسی که رایسا در میان خاطرات مشترک به دنبال جو می‌گردد و هر خاطره‌ای که رد می‌شود نابود می‌گردد، یکی از تأثیرگذارترین لحظات فیلم است. این انیمیشن با داشتن دو قهرمان زن قدرتمند که هویتشان حول مردان داستان نمی‌گردد، تصویری متفاوت و دوست‌داشتنی از دختران نوجوان ارائه می‌دهد که تماشایش برای هر سنی لذت‌بخش است.
