اسکورت؛ عبور حاتمی‌کیا از فضای بسته به جاده و رئالیسم اجتماعی

ساخته تازه یوسف حاتمی‌کیا مسیری تازه در کارنامه این فیلم‌ساز گشوده است. جایی که دوربین از درون‌گرایی محض فاصله گرفته و به دل جاده‌ها زده می‌شود تا لایه‌های پنهان زیست یک قشر فرودست را در قالب تعقیب و گریز به تصویر بکشد. این تغییر رویکرد در روایت، «اسکورت» را به اثری بدل کرده که هم طرفداران سینمای حادثه‌ای را راضی می‌کند و هم نگاه منتقدان اجتماعی را به خود جلب می‌نماید.

از شب طلایی تا خروج به فضای بیرونی

رضا صائمی، روزنامه‌نگار و منتقد سینما، در گفت‌وگو با کافه خبر خبرآنلاین به مقایسه این فیلم با اثر پیشین حاتمی‌کیا پرداخت. او «شب طلایی» را دارای فضایی بسته و درون‌گرا توصیف کرد که کارگردان در آن به جهان‌های شخصی محدود شده بود. اما در «اسکورت» قصه از آن محدوده‌ها رها شده و به فضای بیرونی و ژانر جاده‌ای راه یافته است.

این منتقد معتقد است فیلم را نباید صرفاً یک اثر جاده‌ای متعارف با محوریت حادثه و اکشن دانست. بلکه ظرفیت‌های این ژانر در خدمت پرداختن به مسائل اجتماعی قرار گرفته است. به باور صائمی، فیلم از دل این ترکیب به آسیب‌شناسی اجتماعی می‌رسد.

هیجان در خدمت روایت شوتی‌ها

صائمی با اشاره به صحنه‌های تعقیب‌وگریز، سرعت و قاب‌بندی‌های هیجان‌انگیز تأکید کرد که «اسکورت» می‌تواند مخاطبان آثار اکشن را نیز جذب کند. با این حال، جذابیت فیلم تنها به این عناصر محدود نمی‌شود. در کنار ایجاد هیجان، به زمینه‌های اجتماعی زندگی شوتی‌ها نیز پرداخته شده است.

او این اظهارات را در نشستی گروهی مطرح کرد که با حضور حسین راغفر، اقتصاددان و استاد دانشگاه، و بنفشه سام‌گیس، روزنامه‌نگار، درباره ابعاد اجتماعی و اقتصادی فیلم «اسکورت» برگزار شد.

نگاه اقتصادی به پدیده شوتی

در بخشی از این برنامه، حسین راغفر با اشاره به محتوای فیلم بیان کرد:

• در فیلم اسکورت نشان داده می‌شود شوتی از سرناچاری سراغ این کار می‌رود…

این نگاه اقتصادی در کنار تحلیل سینمایی صائمی، تصویری چندوجهی از اثر حاتمی‌کیا ارائه می‌دهد که در آن فرم جاده‌ای و محتوای رئالیستی در هم تنیده شده‌اند.