پیشنهادهای اندی وایر برای علمی‌تخیلی سخت و الهام‌بخش
اگر نویسندهٔ تازه‌کار علمی‌تخیلی هستید، گوش‌سپردن به توصیه‌های اندی وایر (Andy Weir) چندان بد نیست؛ نویسنده‌ای که با موفقیت‌های پیاپی «مریخی» (The Martian) و «پروژه هایل مری» (Project Hail Mary) در بازار نشر و هالیوود حسابی گل کرده است. «مریخی» ابتدا به‌صورت خودانتشار منتشر شد و بعد به کتاب پرفروش و فیلمی پرفروش به کارگردانی ریدلی اسکات (Ridley Scott) تبدیل شد؛ فیلمی با بازی مت دیمون (Matt Damon) که هفت نامزدی اسکار گرفت، از جمله نامزدی بهترین فیلم. چنین مسیری رؤیای هر نویسندهٔ نوپایی است.
به همین دلیل، نویسندگان این ژانر دلیلی دارند که به حرف‌های وایر توجه کنند، به‌ویژه وقتی پای رسیدن به حال‌وهوای پرفروش آثارش در میان باشد. البته من سخت معتقدم هر نویسنده باید حال‌وهوای خودش را پیدا کند، اما در این صنعت سنتی دیرینه وجود دارد که ثابت کنید می‌توانید راحت در چارچوب فرمول‌های جاافتاده بنویسید. در مورد وایر، ماجرا بر مدارا کردن میان علم سخت و درگیری انسانی و امیدوارانه با کیهانی پهناور است که لازم نیست به‌شدتِ آن‌که تا حالا القا شده، خشن باشد. همیشه می‌توانیم، به قول شخصیت مت دیمون در «مریخی»، مشکلات مختلف را «علمی حل کنیم». به نظر من این امیدواری در دورانی که دولت ایالات متحده سرسختانه ضدعلم است (مگر آن‌که به جیب میلیاردرهای فناوری مبلغ هوش مصنوعی برود) کمی ساده‌لوحانه است، اما وایر آن جادوی داستان‌گویی را دارد که آدم را وادار می‌کند باور کند اوضاع آن‌قدرها هم خراب نیست.
با این حال، وایر فقط یک نفر است؛ پس اگر می‌خواهید بدانید حال‌وهوای او را در کجا می‌توانید پیدا کنید، او چند پیشنهاد به جرمی متای (Jeremy Mathai) از /Film داد و با پیشنهاد همیشگی‌اش شروع کرد:
«خب، اگر حال‌وهوای اندی وایر را صرفاً علمی‌تخیلی سخت با علم دقیق در نظر بگیرید، باید سراغ «فضای پهناور» (The Expanse) اثر جیمز اس. ای. کوری (James S.A. Corey) بروید. واقعاً علمی‌تخیلی سختِ خیلی خوبی است. خیلی محکم است.»
طرفدار علمی‌تخیلی سخت
«فضای پهناور» برای ناآشناها، به استعمار نسبتاً واقع‌گرایانهٔ منظومهٔ شمسی می‌پردازد که در ابتدا سفر میان‌ستاره‌ای در آن نیست. واقعاً فضای زیادی برای پر کردن هست، اما تابع همان اختلاف‌های ارضی است که روی زمین جنگ راه انداخته‌اند. در نهایت روایت گسترش می‌یابد و موجودات فرازمینی و امثال آن وارد می‌شوند، اما در نسخهٔ تلویزیونی، مارک فرگوس (Mark Fergus) و هاوک اوستبی (Hawk Ostby) — که در سال ۲۰۰۶ اقتباس درخشانی از «فرزندان انسان» (The Children of Men) اثر پی. دی. جیمز (P.D. James) ارائه کردند — با دقت فکری به این موقعیت نزدیک می‌شوند.
اندی وایر همچنین از «مادهٔ تاریک» (Dark Matter) اثر بلیک کراوچ (Blake Crouch) ابراز اشتیاق کرد؛ رمانی علمی‌تخیلی با ریتمی دیوانه‌وار که خود نویسنده آن را با موفقیت به سریالی در اپل تی‌وی (Apple TV) تبدیل کرد. نسخهٔ تلویزیونی این تریلر جهان‌های موازی با بازی جوئل اجرتون (Joel Edgerton) و جنیفر کانلی (Jennifer Connelly) ساخته شده و شخصیت اجرتون در آن برای بازگشت به واقعیت خودش (جایی که خانواده‌اش را نسخه‌ای از خودش از جهان موازی تصاحب کرده) تقلا می‌کند.
در نهایت، وایر طرفدار رمان‌های «تور بزرگ» (The Grand Tour) اثر بن بووا (Ben Bova) است، به‌ویژه چهارمین کتاب این مجموعه با عنوان «مریخ» (Mars). وایر توضیح داد:
«این رویکردی نسبتاً علمی‌تخیلی سخت به یک مأموریت به مریخ است. دربارهٔ نخستین مأموریت به مریخ است. پیچش‌های جالبی در آن هست که در ابتدا کمی عجیب به نظر می‌رسند؛ فرازمینی‌ها، وای خدای من. بعد پرده از علت اصلی مشکل برداشته می‌شود و ماجرا کاملاً علمی و منطقی است و می‌گویید: «آه، آفرین.»»
باز هم توصیه می‌کنم حال‌وهوای خودتان را پیدا کنید، اما اگر می‌خواهید نظر ناشران یا مدیران استودیوها را جلب کنید، شاید بد نباشد نگاهی به این آثار بیندازید و راه‌تان را به سبک وایر پیدا کنید.
