یازده سال بعد؛ تریلر نفس‌گیر پاتریک استوارت رایگان در دسترس قرار گرفت
پاتریک استوارت (Patrick Stewart) فقید که بیشتر شهرت خود را با ایفای نقش قهرمانان منحصربه‌فرد و شخصیت‌های به‌یادماندنی به دست آورد، حالا در یکی از متفاوت‌ترین آثار کارنامه‌اش می‌درخشد. اگرچه او همواره به‌عنوان چهره‌ای اقتدارگرا و خیرخواه در فرهنگ عامه شناخته می‌شد، اما در سال ۲۰۱۵ با بازی در نقش یک سردسته مواد مخدر نئونازی در تریلر روستایی «اتاق سبز» (Green Room) ساخته جرمی سالنییر (Jeremy Saulnier)، تمام آن تصویر آشنا را در هم شکست. این فیلم که حالا پس از یازده سال به‌صورت رایگان در پلتفرم توبی (Tubi) در حال پخش است، فرصتی دوباره برای تماشای یکی از شرورانه‌ترین نقش‌آفرینی‌های استوارت فراهم کرده است.
پایانی برای یک شب کابوس‌وار
داستان فیلم درباره گروه پانک راک کمترشناخته‌شده‌ای به نام «The Ain't Rights» است که برای گذران زندگی و کسب درآمد اندک، تور کوچکی را در شمال غربی آمریکا برگزار کرده‌اند. آن‌ها که با اجرا در بارهای محلی و استفاده از بنزین دزدی روزگار می‌گذرانند، در نهایت پیشنهاد اجرای برنامه در یک بار دورافتاده در اورگان را می‌پذیرند؛ غافل از اینکه این مکان، پاتوق گروهی از نژادپرستان افراطی است و آن‌ها قرار است پیش‌برنامه یک گروه موسیقی نازی باشند.
شبی که قرار بود ساده باشد، به فاجعه تبدیل می‌شود؛ زمانی که اعضای گروه به‌طور اتفاقی شاهد یک قتل در پشت‌صحنه یا همان اتاق سبز بار می‌شوند. کارکنان بار بلافاصله آن‌ها را به گروگان می‌گیرند و صاحب بار، شخصیتی به نام دارسی با بازی پاتریک استوارت، تصمیم می‌گیرد برای پنهان کردن ماجرا، همه شاهدان را از میان بردارد. حالا اعضای گروه که هیچ مهارتی در مبارزه ندارند، برای زنده ماندن تا سپیده‌دم باید راهی برای فرار از این دام مرگبار پیدا کنند.
وحشت بی‌پرده و اتمسفری آلوده
نخستین واژه‌ای که برای توصیف فضای فیلم «اتاق سبز» به ذهن می‌رسد، «کثیف و فرسوده» است. زندگی شخصیت‌ها در فقر، دزدی‌های خرد و خوابیدن روی مبل‌های مستعمل خلاصه می‌شود و حتی پیش از رسیدن به بار نژادپرستان، گویی تمام صحنه‌ها به خاک و عرق خشکیده آغشته شده‌اند. سالنییر با نورپردازی سرد و ساختمان‌هایی که بوی نمای فروریختن می‌دهند، جهانی را خلق کرده که در آن هیچ‌کس در امان نیست و مرگ می‌تواند بی‌مقدمه و بی‌رحمانه از راه برسد.
فیلم از جایی که به نقطه اوج می‌رسد، به‌شدت بی‌پروا و خشن می‌شود. شخصیت‌های اصلی با جراحات سنگین دست‌وپنجه نرم می‌کنند و تیم چهره‌پردازی با جزئیاتی تکان‌دهنده، زخم‌های عمیق و اعضای قطع‌شده را به تصویر می‌کشد. تماشای این فیلم تجربه‌ای پرفشار است که مخاطب را تا پایان در وضعیت تعلیق و وحشت نگه می‌دارد.
پاتریک استوارت در قامت هیولایی معمولی
در فیلم‌های سالنییر از جمله «مهمانی قتل» (Murder Party)، همواره نوعی «ناتوانی در عمل» دیده می‌شود؛ جایی که آدم‌های معمولی ناچارند در شرایطی مرگبار بجنگند، بی‌آنکه قهرمانان زبده‌ای باشند. در «اتاق سبز» نیز سلاح‌ها بدوی، نقشه‌ها از روی استیصال و مبارزه‌ها همراه با درد و خون‌ریزی است. نبرد برای یافتن یک فشنگ سالم در میان هرج‌ومرغ، نمونه‌ای درخشان از این رویکرد است.
اما آنچه فیلم را متمایز می‌کند، حضور پاتریک استوارت در نقش دارسی است. او شرارت را نه با غرش، بلکه با سردی و روزمرگی به تصویر می‌کشد. دارسی کارهایش را صرفاً بخشی از تجارت می‌بیند و برای ناپدید کردن آدم‌های بی‌گناه تردیدی ندارد. دیدن استوارت در این قالب، ابتدا غریب است اما خیلی زود به هیولایی باورپذیر و آرام بدل می‌شود که باید دید تا باور کرد.
