محمود بصیری؛ روایت بیکاری و دیزی‌فروشی از روزگار تلویزیون
لبخند همیشگی محمود بصیری، بازیگر پیشکسوت «آرایشگاه زیبا» و «کتاب‌فروشی هدهد»، این بار از پشت خاطرات بیکاری هنری شنیده می‌شود. او با همان خنده‌های آشنا از دورانی می‌گوید که تلویزیونش تنها اشک روانه خانه‌ها می‌کند و دیزی‌فروشی سر کوچه برایش غذای جان گشته است؛ هنوز دوچرخه‌اش همراهش در جاده‌هاست.
بیکاری هنری و لبخند دیرینه
محمود بصیری از دوره بیکاری در عرصه بازیگری روایت می‌کند که با چهره‌ای گشاده همراه شده است. او که سال‌ها پیش در «آرایشگاه زیبا» و «کتاب‌فروشی هدهد» درخشید، امروز وضعیت کاری خود را با همان خنده‌های همیشگی توصیف می‌نماید. این هنرمند کهنه‌کار از نبود فرصت‌های هنری سخن به میان می‌آورد بدون آنکه تلخی موجب تغییر لحن او گردد.
تلویزیونی که ژرفا ندارد
بصیری بر این باور است که قاب کوچک دیگر عمق گذشته را ندارد و به گفته او فقط گریه پخش می‌کند. منتقدانه از رسانه ملی یاد می‌کند که از نگاهش محتوای اثرگذار تهی شده است. اشاره او به پخش پیاپی غم و اشک در مجموعه‌هاست که مخاطب را از لایه‌های پنهان هنر دور نگه داشته است.
پناه به دیزی و رکاب دوچرخه
- دیزی‌فروشی انتهای کوچه محل زندگی بصیری شده است خوراک روحی او
- دوچرخه‌اش هنوز او را به جاده می‌برد
این دو عنصر ساده برای بازیگر قدیمی حکم آرامش در روزگار بیکاری را یافته‌اند. او از پیوند با مشتریان دیزی‌فروشی سر خیابانش می‌گوید و از رکاب زدن‌هایی که هنوز امید را در او زنده نگه می‌دارد.
