هشدار کوجیما: ماشین‌ها شور آفرینش را از بازیسازان می‌گیرند
ساخت یک اثر هنری همواره با زحمت و کشف همراه بوده است؛ اما یکی از نام‌آورترین چهره‌های ژاپنی عرصه ویدئوگیم بر این باور است که گسترش بی‌رویه ابزارهای ماشینی، این مسیر پرهیجان را به محصولی بی‌روح بدل می‌کند. شبکه‌های عصبی هرچند سرعت تولید را بالا می‌برند، تهدیدی برای ذات خلاقه آدمی به شمار می‌روند.
چهل سال دگرگونی فنی
به‌گزارش آی‌اکس‌بی‌تی گیمز، تولید بازی در چهار دهه اخیر تحولات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری بسیاری را پشت سر گذاشته است. امکانات کنونی، قدرت چشمگیری در اختیار استودیوها گذاشته‌اند. عرضه ابزارهایی نظیر Photoshop و واژه‌پردازها در سال‌های دور، امور را برای هنرمندان تسهیل کرد و امروزه نیز پدیده یادگیری ماشین کمک می‌کند ضرب‌الاجل‌ها بهتر مدیریت شوند.
ارزش در راه است نه مقصد
افزایش بازدهی هرگز نباید یگانه غایت یک تیم توسعه باشد. این طراح سرشناس، کنار هم چیدن آجرهای LEGO، حل جدول، نقاشی و مونتاژ ماکت‌های کوچک را مثال زد تا نشان دهد لذت در تکاپوی رسیدن به نتیجه است، نه خود خروجی. صدور فرمان به رایانه برای دریافت سریع کار، شور درونی سازنده را به‌شدت کم می‌کند.
سخن مستقیم بازیساز
هیدئو کوجیما، بازیساز برجسته ژاپنی، گفت:
«دقیقا همان روند آزمون و خطا میان تعیین تکلیف و دریافت نتیجه نهایی است که آدرنالین را به من تزریق می‌کند و کار را جذاب می‌سازد؛ آینده‌ای را که این بخش از آن حذف شود نمی‌خواهم.»
خط تولید به‌جای همفکری
روش‌های قدیمی بر تعامل میان اعضای گروه استوار بودند و قرار دادن سامانه‌های خودکار به‌جای این پیوند انسانی، توسعه را بیشتر به خط مونتاژ کارخانه شبیه می‌سازد. بحران تا پنج یا ده سال دیگر رخ نمی‌دهد، ولی بدون تدوین مقررات روشن، مهارت آفرینش به قبضه دستگاه‌ها درمی‌آید و تعیین سرنوشت حضور این فناوری نوپا در هنر بر دوش جوانان خواهد بود.
