وداع با روزنامه‌نگاری که بی‌شمار می‌خواند و سینما را پی می‌گرفت
عصر یکشنبه سوم آبان ۱۴۰۵، سالن اجتماعات یک خبرگزاری میزبان جمعی از استادان روزنامه‌نگاری، نویسندگان و شاعران شد تا یاد یکی از چهره‌های فرهنگی را گرامی بدارند که خواندن برایش نه یک عادت، که شیوه زیستن بود. مراسم دهمین سالگرد درگذشت محمدرضا رستمی، با حضور دوستان و همکاران او برگزار شد و در آن، فریدون صدیقی به‌عنوان روزنامه‌نگار پیشکسوت و استاد علوم ارتباطات، از ویژگی‌های حرفه‌ای و دلبستگی‌های ادبی و هنری این چهره فقید سخن گفت. او رستمی را نه یک همکار مطبوعاتی ساده، بلکه انسانی با سرمایه‌های درونی غنی توصیف کرد که ردپایش در ذهن‌ها همچون جای پا بر سیمان خیس، همیشگی مانده است.
روزنامه‌نگاری با دو چشم تیزبین
فریدون صدیقی در بخش اصلی سخنان خود، محمدرضا رستمی را «روزنامه‌نگاری نجیب و مستعد با دو چشم تیزبین» نامید. او تأکید کرد که خاطراتش از رستمی تنها به همکاری‌های مطبوعاتی محدود نمی‌شد و این روزنامه‌نگار، اهل ادبیات بود. صدیقی با لحنی صمیمی روایت کرد که رستمی زیاد می‌خواند، بسیار و بی‌شمار، و در این سو و آن سو می‌نوشت. به گفته او، پیگیری نقد ادبی و شعر و همچنین دنبال کردن سینما، بخشی از علایق رستمی بود که همگی سرمایه‌های بسیار بزرگی برای یک روزنامه‌نگار به‌شمار می‌رفتند؛ سرمایه‌های بزرگی که رستمی از آن‌ها برخوردار بود.
جای پایی بر سیمان خیس
این استاد پیشکسوت روزنامه‌نگاری در ادامه، به ماندگاری آثار و ردپای محمدرضا رستمی اشاره کرد و آن را به جای پایی بر سیمان خیس تشبیه کرد که همیشگی باقی می‌ماند. او از تأسف عمیق و همیشگی خود نسبت به درگذشت این چهره فرهنگی سخن گفت و فقدان او را ضایعه‌ای برای اهالی قلم دانست. مراسم یادبود، فرصتی شد تا بار دیگر یادآوری شود که چگونه پیوند ادبیات و سینما در کارنامه یک خبرنگار، می‌تواند میراثی ماندگار از خود بر جای بگذارد.
گردهمایی اهالی فرهنگ و رسانه
مراسم دهمین سالگرد درگذشت محمدرضا رستمی، عصر یکشنبه سوم آبان ۱۴۰۵ با حضور جمعی از استادان روزنامه‌نگاری و علوم ارتباطات، نویسندگان، شاعران و دوستان و همکاران او در سالن اجتماعات خبرگزاری خبرآنلاین برگزار شد. در این آیین، نسل‌های مختلف اهالی رسانه و هنر گرد هم آمدند تا ضمن تجلیل از مقام حرفه‌ای رستمی، بر اهمیت مطالعه و پیگیری هنرهایی چون سینما در کار روزنامه‌نگاری تأکید کنند؛ رویکردی که به گفته صدیقی، رستمی آن را به‌خوبی در وجود خود پرورده بود.
