وداع با صدای شکسپیری پیکارد؛ پاتریک استوارت در ۸۶ سالگی درگذشت
سال‌ها حضور در قامت فرماندهی باوقار در کهکشان‌ها و روشن‌بینی در میان جهش‌یافته‌ها، سرانجام به پایان رسید. هنرپیشه‌ای که نقش‌هایش رنگ و بویی از نمایش‌های کلاسیک انگلستان داشت و به ژانر علمی‌تخیلی اصالت بخشید، دیگر در میان ما نیست. او که مدت اندکی با بیماری آلزایمر و زوال عقل ناشی از اجسام لویی دست‌وپنجه نرم کرده بود، در سن ۸۶ سالگی چشم از جهان فروبست.
میراثی فراتر از یک سریال
استوارت پیش از آنکه به سیاره‌های دوردست برود، دهه‌ها روی صحنه‌های تئاتر بریتانیا کار کلاسیک انجام داده بود. وقتی برای آمریکایی‌ها ناشناخته بود، با ورود به دنیای «پیشتازان فضا» به‌عنوان فرمانده ناو اینترپرایز، مسیر تازه‌ای گشود. رابرت جاستمن، تهیه‌کننده «پیشتازان فضا: نسل بعدی»، که به‌شکل اتفاقی او را دیده و شیفته سبک اشرافی و شکسپیری‌اش شده بود، پس از فرآیندی پرفرازونشیب وی را برگزید. هیچ‌کدام از سازندگان باور نداشتند مجموعه‌ای که برای احیای اثری جاودانه با هنرنمایی ویلیام شاتنر و لئونارد نیموی ساخته می‌شد، این‌قدر ماندگار شود. این سریال نخستین بار در سپتامبر ۱۹۸۷ و دو ماه پس از جشن تولد ۴۷ سالگی استوارت روی آنتن رفت و در سال ۱۹۹۰ با فصل سوم به اوج رسید. در قسمت آخر، پیکارد توسط نژاد بیگانه «بورگ» ربوده و جذب می‌شود تا لحظه‌ای تکان‌دهنده رقم بخورد که دهه‌ها زودتر از مد شدن چنین پیچش‌هایی در تلویزیون رخ داد.
پیکارد در عرصه فیلم‌ها و تردید برای جهش‌یافته‌ها
«نسل بعدی» در سال ۱۹۹۴ و پس از هفت فصل به کار خود پایان داد و نامزد جایزه امی برای سریال درام برجسته شد. در پی آن چهار فیلم ساخته شد:
- «پیشتازان فضا: نسل‌ها» (۱۹۹۴) با حضور شاتنر
- «پیشتازان فضا: اولین تماس» (۱۹۹۶)
- «پیشتازان فضا: شورش» (۱۹۹۸)
- «پیشتازان فضا: نمسیس» (۲۰۰۲) که استوارت را برابر تام هاردیِ ناشناخته در نقش کلون جوان‌تر پیکارد نشست
با وجود این موفقیت‌ها، او گمان می‌کرد قربانی کلیشه‌های این مجموعه شده است؛ برای همین هنگامی که پیشنهاد ایفای نقش پروفسور چارلز خاویر در «مردان ایکس» (۲۰۰۰) را گرفت، مردد بود. این فیلم اقتباسی از کتاب‌های مصور مارول بود که به آغاز عصر جدیدی از سینمای ابرقهرمانی کمک کرد و استوارت در برابر مگنتو قرار گرفت و در هفت قسمت این مجموعه ظاهر شد.
کارنامه‌ای پربار در سینما و تلویزیون
وی که سابقه بسیاری در آثار بریتانیایی داشت، نخستین گامش در سینمای آمریکا را با «اکسکالیبور» (۱۹۸۱) ساخته جان بورمن در نقش شاه آرتور برداشت. سپس در قامت گارنی هالک در «تلماسه» (۱۹۸۴) اثر دیوید لینچ درخشید و در بازسازی «فرشتگان چارلی» (۲۰۱۹) به کارگردانی الیزابت بنکس نیز دیده شد. استوارت برای بازی در نقش کاپیتان اهب در مینی‌سریال «موبی دیک» (۱۹۹۸) و شاه هنری دوم در «شیر در زمستان» (۲۰۰۳) نامزد امی و گلدن‌گلوب گردید. همچنین در سال ۲۰۰۱ نشان افسر امپراتوری بریتانیا را از ملکه الیزابت گرفت و سال ۲۰۱۰ به مقام شوالیه رسید. او در سال‌های پایانی به چهره‌ای کلیدی در آثار علمی‌تخیلی همچون «دیروز انترپرایز» (۱۹۹۰) و «نور درونی» (۱۹۹۲) تبدیل شده بود.
