تنوع نگاه‌ها؛ معیار اصلی گزینش در کارگاه نقاشی جشنواره تجسمی جوانان
برخلاف تصور رایج که گزینش در رویدادهای هنری را صرفاً به سنجش مهارت‌های فنی محدود می‌داند، ملاک چیدمان هنرمندان در کارگاه نقاشی جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران بر پایه تفاوتِ نگاه‌ها استوار بوده است. جمشید حقیقت‌شناس، نقاش و استاد این کارگاه، در گفت‌وگویی تازه به کالبدشکافیِ شیوه انتخاب شرکت‌کنندگان پرداخته و توضیح داده که چگونه ترکیب تجربه، استقلال بیانی و گوناگونی جغرافیایی، بدنه این کلاس‌ها را شکل داده است.
دسته‌بندی بر پایه تجربه و توانایی
به گفته حقیقت‌شناس، راه‌یافتگان بر اساس پیشینه و مهارت در سه طیف جای می‌گرفتند. نخست هنرمندانی که هنوز در ابتدای راه بودند. دوم گروهی که تجربه داشتند اما در بیان هنری و تکنیک‌ها به بلوغ نرسیده بودند. سوم دسته‌ای که ایده‌ها و جهان‌بینی خود را در کارهایشان به‌خوبی بازنمایی می‌کردند.
او می‌گوید در میان این طیف‌ها، کسانی برگزیده شدند که به زبان مستقل و روشنی در آثار خود دست یافته و پتانسیل بالاتری برای ترقی داشتند. هدف آن بود که نشست‌های کارگاهی و هم‌نشینی با دیگران، مسیر رشد ایشان را هموارتر کند.
پراکندگی جغرافیایی در کنار شایستگی
استاد کارگاه نقاشی درباره نقش جغرافیا توضیح داد که کوشش شده هنرمندانی از شهرهای گوناگون ایران حضور یابند. در این روند به داشته‌های هنری مناطق مختلف توجه شد و از کرمانشاه، میزبان جشنواره، نیز برگزیدگانی انتخاب شدند.
وی با تأکید بر اینکه همه شرکت‌کنندگان هنرمندان ایران هستند و باید مجال پیشرفت داشته باشند، خاطرنشان کرد:
- انتخاب نمی‌تواند تنها بر مبنای محل زندگی باشد
- تنوع اقلیمی و قومی ارزشمند است
- توانایی و ظرفیت هنری در کنار این تنوع لحاظ می‌شود
استقلال هنری و دادوستد تجربه
حقیقت‌شناس درباره رویکرد گزینش گفت تلاش بر این بوده که از گردآوری آثار و افراد مشابه پرهیز شود. هر هنرمند با نگرش ویژه خود می‌تواند به غنای فرهنگ و هنر یاری رساند. کنار هم قرار گرفتن صاحبان نگاه‌های ناهمگون این امکان را می‌دهد که با رویکردهای مختلف آشنا شوند و از دیدن کارها و تجربه‌های یکدیگر برای گسترش مسیر هنری خود بهره ببرند. مقصود نهایی آن است که ضمن پاسداشت هویت و استقلال فردی، از تعامل با دیگران تأثیر پذیرفته و تجربه‌های نو اندوزند.
کمبود داده؛ چالش داوری
وی در پایان به سختی‌های فرآیند انتخاب اشاره کرد و گفت سنجش دقیق هنرمندان نیازمند آگاهی کامل از سوابق و فعالیت‌هاست، در حالی که در این مرحله تنها داده‌هایی مانند نام، شهر، سن و شماری از آثار در دست بود. به باور او، محدودیت اطلاعات احتمال خطا در انتخاب را بالا می‌برد، اما استاد کارگاه کوشید با تکیه بر تجربه شخصی، این خطاها را به کمترین میزان برساند.
