بازگشت سایمون جادوگر؛ نگاهی به نسخه موبایلی یک کلاسیک اشاره و کلیک

سفری به قلب دهه نود

گاهی برای یافتن تجربه‌ای دلچسب، باید به عقب نگاه کرد. در دهه نود میلادی، رایانه‌های شخصی و کنسول‌هایی مثل سگا جنسیس، پلی‌استیشن ۱ و محصولات نینتندو میزبان آثاری بودند که خلاقیت، جوهره اصلی‌شان بود. با گذر زمان اما این عنصر کمیاب‌تر شد و بسیاری از عناوین به تکرار رسیدند. در چنین فضایی، سر زدن به کلاسیک‌ها می‌تواند راهی برای بازگرداندن آن هیجان باشد؛ و Simon the Sorcerer یکی از همین فرصت‌هاست که حالا روی موبایل در دسترس قرار گرفته است.

این عنوان از قدیمی‌ترین بازی‌های پلتفرم موبایل به شمار می‌رود. نسخه اولیه را استودیوی Adventure Soft در سال ۱۹۹۳ برای رایانه شخصی منتشر کرد و پورت موبایلی آن در سال ۲۰۱۳ عرضه شد. بازی ماجراجویی اشاره و کلیک با طنز متفاوتش توانست توجه‌ها را جلب کند و متای ۸۶ را به دست آورد. دنباله آن با نام Simon the Sorcerer II: The Lion the Wizard and the Wardrobe در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و نسخه موبایلی‌اش در ۲۰۱۸ آمد و مجموعه را کامل کرد.

از رمان‌های فانتزی تا موبایل

Simon the Sorcerer بیش از یک بازی، یک اثر هنری است. سازندگان آن از دنیای رمان‌های Discworld، ارباب حلقه‌ها و داستان جک و لوبیای سحرآمیز الهام گرفته‌اند و تلاش کرده‌اند راوی جهان فانتزی خود باشند؛ جهانی پر از جادوگرها، الف‌ها و شیاطین که انتظار مخاطب را بالا می‌برد. نسخه موبایلی این بازی با قیمت ۶.۹۹ دلار عرضه شده است.

داستان حول سایمون، نوجوانی می‌گذرد که شب تولدش به‌طور اتفاقی به دنیای یک کتاب فانتزی راه پیدا می‌کند. او درمی‌یابد جادوگر خوب سرزمین، Calypso، توسط جادوگر شری به نام Sordid ربوده شده است. سایمون تصمیم می‌گیرد در نقش قهرمان به جست‌وجوی Calypso برود و او را نجات دهد، اما در این مسیر با دردسرهای بزرگی روبه‌رو می‌شود.

پازل‌هایی که دنیای بازی را می‌سازند

گیم‌پلی از نوع ماجراجویی اشاره و کلیک است؛ سبکی که در دهه نود بسیار محبوب بود و عناوینی چون Day of the Tentacle و Monkey Island آن را به اوج رساندند. Simon the Sorcerer هم در همین دسته قرار می‌گیرد و با ترکیب چند سبک و روایت دنیایی خلاقانه، نه‌تنها در برابر هم‌عصران خود حرفی برای گفتن دارد، بلکه در مقایسه با بازی‌های امروزی هم چندان ناتوان نیست. این عنوان کاملاً آفلاین است.

پازل‌های خلاقانه، جهان بازی را تقریباً باز نگه داشته‌اند؛ می‌توان آزادانه گشت و رازها را کشف کرد. برخلاف بسیاری از آثار آن دوره، تجربه چندان خطی نیست. دیالوگ‌ها هم نقشی کلیدی دارند: هم پیام‌ها و نکات داستانی را روایت می‌کنند و هم به بازیکن حق انتخاب می‌دهند، تا جایی که تصمیم‌هامان همانند یک بازی نقش‌آفرینی اهمیت پیدا می‌کند. سختی گیم‌پلی با پیشروی افزایش می‌یابد و طراحی مراحل و هوش مصنوعی از نقاط دلپذیر آن است. در طول مسیر مدام با شخصیت‌های گوناگون روبه‌رو می‌شویم؛ از شرور و پلید تا دوست‌داشتنی، و پیشرفت از دل تعامل با همین کاراکترها می‌گذرد.

نوستالژی به‌جای گرافیک مدرن

وقتی بیش از سه دهه از انتشار یک بازی گذشته باشد، انتظار گرافیک و صداگذاری امروزی داشتن منطقی نیست. اگر Simon the Sorcerer را با عناوین مدرن موبایلی بسنجیم، حرفی برای گفتن نخواهد داشت؛ اما حس و حال کلی آن کلاسیک است و برای کسانی جذاب می‌شود که به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک‌اند. بازی در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و محبوبیت خوبی به دست آورد؛ حالا پلتفرم موبایل فرصتی فراهم کرده تا پس از بیش از سه دهه، مهمان آن باشیم و سفری جادویی و خاطره‌انگیز را از سر بگذرانیم.